Aπό την Αδυναμία στην Εσωτερική Δύναμη (μέσω της Πανδημίας)

Την Κυριακή 10 Μαΐου συναντηθήκαμε, μια μικρή ομάδα και αποφασίσαμε να κάνουμε αναπαράσταση της  κατάστασης που βιώνουμε για να την κατανοήσουμε καλύτερα και να διαχειριστούμε τα συναισθήματα που τη συνοδεύουν. Η αναπαράσταση ξεκίνησε με τρεις εκπροσώπους: του Ανθρώπου/Ανθρωπότητας, του Κορονοϊού  και της  Ιατρικής. Αργότερα συντονίστηκαν κι άλλα άτομα εκπροσωπώντας τον Θυμό, το Κράτος, την Εσωτερική φωνή, την Αποδοχή, τον Πολίτη κ.ά.

Αμέσως από την πρώτη στιγμή η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ξάπλωσε κάτω στο πάτωμα σε κακή κατάσταση, ανίκανη να κάνει οτιδήποτε. Αυτό που την είχε καταβάλει ήταν ο φόβος. Αισθανόταν χρόνια ασθενής. Οι παθογένειες της ήταν πολλές και σε όλους τους τομείς. Υπήρχε ένα αίσθημα απογοήτευσης, μοναξιάς και φόβου για το μέλλον, αφού όλες οι πηγές βοήθειας είχαν απομυθοποιηθεί στα μάτια της. Μάταια περίμενε τη σωτηρία από ένα μεσσία, οι κυβερνώντες, οι εκπρόσωποι της θρησκείας, όλοι σε όσους στήριζε το «καλύτερο μέλλον» έμοιαζαν αδιάφοροι, υποκριτές, ανίκανοι να πάρουν αποφάσεις  για να αλλάξει αυτή η πορεία. Έτσι κουρασμένη την βρήκε η κατάσταση της επιδημίας το κορονοϊού…

Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ όμως, παρόλο που την είδε τόσο ευάλωτη, δεν την πλησίασε, δεν έκανε καμία κίνηση να πάει κοντά της και δεν είχε καμία επαφή μαζί της.  Δήλωσε ότι νιώθει άκακος, αδύναμος και καλοπροαίρετος.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ έτρεξε να τη φροντίσει με πολύ ενδιαφέρον και έκανε ότι ήταν δυνατό. Όμως η φροντίδα της δεν είχε αποτέλεσμα. Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ είχε κι άλλο πρόβλημα, της έλλειπε το εσωτερικό κίνητρο, ένα όραμα. Της έλλειπε η  διάθεση για ζωή.

Σηκώθηκε μια άλλη γυναίκα που εκπροσωπούσε τον ΘΥΜΟ των ανθρώπων με την  κατάσταση γενικότερα. Ήταν έξαλλη με τους περιορισμούς, με τα μέτρα που την ώρα που άρχισαν τα πράγματα να καλυτερεύουν μετά από την οικονομική κρίση, ξαφνικά πάλι όλα διαλύθηκαν. Ήταν  ένα συνεχόμενο ασταμάτητο κατηγορώ προς τους πάντες και για τα πάντα. Για την πραγματικότητα που του υπέβαλαν και για τα όνειρα που του στέρησαν. Οι Φταίχτες όφειλαν να απολογηθούν και να διορθώσουν τα πράγματα (ή να τα ξαναφέρουν εκεί που ήταν πριν χαθεί το όνειρο, η προοπτική, το μέλλον).  Η έντονη αυτή έκφραση του θυμού όμως δεν προσέφερε καμία βοήθεια στον ΆΝΘΡΩΠΟ που ήταν στο πάτωμα, αντίθετα προκαλούσε μια βαβούρα που δυσκόλευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Ο θυμός ήταν στραμμένος κυρίως απέναντι στον  ιό και τον κρατικό μηχανισμό, ενώ τον Άνθρωπο τον έβλεπε με συμπάθεια.

Το άτομο που εκπροσώπησε ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ περιέγραψε διάφορα συναισθήματα και στάσεις: από τη μία πλευρά υπήρχε η υπεροψία του «Είστε όλοι υποχρεωμένοι να ακολουθήσετε τις εντολές μου!» από την άλλη μια τεράστια αβεβαιότητα και ανασφάλεια ως προς το τι πρέπει να γίνει. Παράλληλα υπήρχε και μια αυτοπεποίθηση, ότι κάνει σωστά όλα όσα κάνει. Άφησε επίσης να εννοηθεί ότι ενδεχομένως να υπάρχουν και κάποιες άλλες αιτίες πίσω από αυτή την υγειονομική κρίση. Ότι αυτή η κατάσταση είναι παγκόσμια και συμβαίνει  για να βρεθούνε καινούριες ισορροπίες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μετά εμφανίστηκε η εκπρόσωπος της  ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ του Ανθρώπου. Με πολύ αγάπη πλησίασε την πεσμένη κάτω γυναίκα και της ψιθύρισε: «Η συνθήκη που προκαλεί ο κορονοϊός είναι για σένα ευκαιρία. Είναι σαν θεία χάρις…» Και συνέχισε λέγοντας πως δεν πρέπει να περιμένει από την κυβέρνηση ότι θα δώσει νόημα και δυνατότητες στη ζωή της, ότι πρέπει η ίδια να σηκωθεί, να αναλάβει τον εαυτό της και κυρίως να αναρωτηθεί ποια είναι και τι θέλει  στη ζωή της.  Κάτι που υποστήριξε και ένας άλλος άνθρωπος που εκπροσωπούσε την αντίθετη πλευρά του ανθρώπινου Θυμού, την ΑΠΟΔΟΧΗ. Ήταν ο άνθρωπος (ή η πτυχή μέσα στον κάθε άνθρωπο) που έχει την γνώση και των ευθυνών του, και των δυνατοτήτων του. Ο άνθρωπος που το επίπεδό της πνευματικής του εξέλιξης του επιτρέπει να αποδεχτεί την πραγματικότητα  όχι με μοιρολατρία ή γκρίνια, αλλά σαν αποτέλεσμα πολλών «λάθος» επιλογών του παρελθόντος. Ο άνθρωπος που αποδέχεται και αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Αναγνωρίζει όλες τις οικονομικές δυσκολίες, όμως παραμένει ήρεμος και συγκροτημένος, χωρίς συναισθηματική ένταση. Μπορεί να μην είχε σκεφτεί ποτέ αυτή την έκβαση, αλλά μετά το πρώτο σοκ μαζεύει δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες και να επιβιώσει μέσα στα καινούργια δεδομένα. Μίλησε με ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι συνεχίζουμε να ζούμε και έχουμε ευκαιρία να ξαναβρούμε νέες ισορροπίες. Δεν είναι σίγουρος για τίποτα αλλά πλέον γνωρίζει ότι από εδώ και μπρος τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν θα του χαριστεί και τίποτα δεν πρόκειται να «πετύχει» αν δεν το στηρίξει σε γερές βάσεις. Ναι, θα ξαναρισκάρει, θα ξαναδημιουργηθεί από το τίποτα. Αλλά πλέον θα είναι πιο προσεκτικός για να έχει καλυμμένα τα «νώτα» του. Παραδέχτηκε ότι κι αυτός φοβάται, αλλά δεν επιτρέπει να τον σταματήσει ο φόβος του.

«Κι εγώ στην αρχή ένιωθα πολύ φόβο! Έτρεμα μήπως αρρωστήσω! Τελικά ο φόβος αυτός καταλάγιασε!»  είπε η εκπρόσωπος του ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Εξέφρασε την άποψή της ότι καλώς η κυβέρνηση πήρε τα μέτρα που πήρε και  βοήθησε έτσι να μειωθεί ο κίνδυνος της εξάπλωσης του ιού.

Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ έμοιαζε σαν να μην δέχονταν ότι «έφερε την καταστροφή», είπε ότι νιώθει σαν να είναι «θύμα». «Νιώθω σαν τον Ιούδα, ο οποίος αναγκάστηκε να παρέμβει για να μπορέσει ο Χριστός να ολοκληρώσει την αποστολή του!» Είπε ότι είχε «κληθεί» σε μία συνάντηση υψηλότερων Δυνάμεων και βρέθηκε μπροστά σε μία επιλογή.  Μία ριζική αλλαγή  έπρεπε να συμβεί στον πλανήτη Γη, όπου η μία εκδοχή ήταν η πανδημία, η άλλη ένας παγκόσμιος πόλεμος. «Εμφανίστηκα για να γίνουν οι αλλαγές με πιο ομαλό τρόπο.» συμπλήρωσε ο ιός.

Η εκπρόσωπος της ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗΣ των ανθρώπων εξέφραζε τις απόψεις της, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να σηκωθεί η  πεσμένη κάτω πτυχή της ανθρωπότητας. Η μόνη δύναμη που το κατάφερε ήταν η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ και η διάθεση να βρεθεί μια νέα δημιουργική οδός για την επιβίωση που βέβαια θα στηριχτεί σε κάποια νέα δεδομένα. Για να βρεθεί χρειάζεται να καταλαγιάσει ο θυμός που δεν επιτρέπει στη λογική να αναζητήσει νέες λύσεις.

Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ η οποία εντωμεταξύ σηκώθηκε παρακινημένη από τα λόγια της  ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ κοιταζόταν με τον ΚΟΡΟΝΟΪΟ. Επιβεβαίωσε ότι δεν εισπράττει  τίποτα το επιθετικό, αντιθέτως τον νιώθει σαν έναν συνεργάτη μέσα σε αυτή την μεταβατική περίοδο που βρίσκεται. Γι αυτό και δεν τον φοβήθηκε. «Μπορώ να πω ότι τον είδα σαν λύτρωση. Όλοι οι υπόλοιποι με κούρασαν στην προσπάθεια τους να αποφασίσουν για εμένα χωρίς εμένα! Σηκώθηκα μόνο όταν άκουσα μια φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από μέσα μου. ΑΥΤΟΑΝΑΓΓΕΝΉΘΗΚΑ όταν συνειδητοποίησα πως  δεν υπάρχει τίποτα να στηριχτώ παρά μόνο η ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗ.»

Η εκπρόσωπος του ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ είπε ότι οι περισσότεροι πολίτες περιμένουν, προσδοκούν και απαιτούν από την κυβέρνησή τους να λειτουργήσει σα μια δύναμη που γνωρίζει, που οφείλει να γνωρίζει, που θα έπρεπε να έχει τις λύσεις, όπως περιμένει ένα παιδί από έναν γονιό να είναι άψογος. «Κατάλαβα πόσο αφελής είναι μια τέτοια προσδοκία και απαίτηση! Ο κάθε άνθρωπος καλείται να στηριχτεί στις δικές του βάσεις, να χτίσει νέες ισορροπίες. Και βέβαια είναι σωστό να έχουμε και στήριξη από το κράτος, όπως και αντίστοιχα να το στηρίζουμε κι εμείς με τη στάση μας να είμαστε υπεύθυνοι πολίτες, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει κανείς να γνωρίσει και να βασίζεται στη δική του δύναμη, αλλιώς μπορεί να περιμένει μάταια και να αναλώσει όλη την ενέργειά του στο να κατηγορεί ένα σύστημα ή να θυμώνει με αυτό χωρίς να την αξιοποιήσει με έναν πιο εποικοδομητικό τρόπο.»

Η αναπαράσταση έδειξε μια σχετική  ισορροπία ανάμεσα στις διάφορες δυναμικές: στα συναισθήματα, στις στάσεις και τις απόψεις. (Π.χ. υπήρχε πολύ θυμός απέναντι στα μέτρα της πολιτείας, υπήρχε όμως και η υποστήριξη των μέτρων αυτών και η αποδοχή της κατάστασης γενικότερα). Ο φόβος μετουσιώθηκε.

Στο τέλος κάναμε έναν κύκλο για να τιμήσουμε όλους που αρρώστησαν ή κινδύνεψαν, όλους που αγωνίζονται και υποφέρουν, όλους που πλήττουν με διάφορους τρόπους εξαιτίας της πανδημίας. Οραματιστήκαμε ότι σύντομα έρχονται  καλύτερες μέρες με νέες γερές ισορροπίες που τιμάνε τόσο την ανθρώπινη ζωή όσο και τη ζωή όλων των πλασμάτων της Γης.