Αναπαραστάσεις στη φύση και σε ιστορικούς χώρους

Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες σε αναπαράσταση είχα το 2008 στην Επίδαυρο. Ως εκπαιδευόμενη του Δημήτρη Σταυρόπουλου συμμετείχα στο σεμινάριο του, με θέμα τον θεό Ασκληπιό και την αρχαία θεραπεία. Η αναπαράσταση αυτή με επηρέασε βαθιά και μου έμεινε αξέχαστη.

Εκπροσώπησα «μια στήλη», κολόνα του αρχαίου ναού του Ασκληπιού. Για αρκετές ώρες στάθηκα ακίνητη, με τα χέρια σηκωμένα, χωρίς να νιώθω πόνο. Ήταν μια πολύ παράξενη αίσθηση … ένιωθα σα μια άψυχη πέτρα, ένα κομμάτι μαρμάρου. Παράλληλα, αισθανόμουν ότι ήμουν ο σύνδεσμος μεταξύ αυτού του τόπου και μιας άπειρης βάσης δεδομένων. Σαν να διοχέτευα κύματα πληροφοριών. Εισχωρούσαν μέσα μου – από πάνω ψηλά και από παντού γύρω μου –  και περνώντας μέσα από μένα, φόρτιζαν το ενεργειακό πεδίο. Διευκόλυναν τους συμμετέχοντες ν’ αντλήσουν πληροφορίες σχετικά με αυτό το μυστηριώδες μέρος και να εκπροσωπήσουν τους μυθικούς ήρωες.

Τότε βίωσα στο πετσί μου αυτό που άκουγα να λένε, ότι οι χώροι έχουν μνήμη, ότι έχουν μια συγκεκριμένη δόνηση, που μας επηρεάζει.

Γι αυτό, κάνοντας αναπαραστάσεις στη φύση αποκτούμε πολύ πιο έντονα βιώματα από ότι σε μια κλειστή αίθουσα. Εμείς οι ίδιοι είμαστε διαφορετικοί στην ύπαιθρο… Κοντά στη θάλασσα, στο γρασίδι, στο δάσος, δίπλα σε ένα ποτάμι… Είμαστε πιο ανοιχτοί και πιο ταπεινοί. Κι αν ο επιλεγμένος τόπος συνδέεται με την ιστορία που θέλουμε να αναπαραστήσουμε, όλη η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο αυθεντική και πιο συγκινητική. Αγγίζει βαθιά τις καρδιές μας.

Συμβαίνει ακριβώς αυτό το μαγικό φαινόμενο, όπως παλιά, στην επεξεργασία των φωτογραφιών μέσα σε σκοτεινό θάλαμο… Ένα κομμάτι λευκό χαρτί βυθιζόταν στο ειδικό υγρό, και σε λίγες στιγμές εμφανίζονταν μορφές και σχήματα. Έτσι κι εμείς, όταν βρισκόμαστε για αναπαράσταση σε έναν ιστορικό χώρο, απορροφούμε μέρος της ενέργειάς του και σταδιακά αρχίζουν να αναδύονται εικόνες του τόπου αυτού πολλούς αιώνες πριν. Τα δέντρα, τα κτίρια, τα τοπία καταγράφουν ιστορίες… Είναι στο εδώ και τώρα, αλλά ταυτόχρονα κουβαλούν μαρτυρίες από παλιά. Αν είμαστε πρόθυμοι να αφουγκραστούμε, ανοίγουν τα αόρατα χρονικά τους και εμείς μπορούμε να ταξιδέψουμε στον άχρονο κόσμο τους.

Το περασμένο καλοκαίρι κάναμε μια αναπαράσταση στην αρχαία Δωδώνη, στο παλαιότερο μαντείο της Ελλάδας. Κάτω από την ιερή βαλανιδιά, βυθιστήκαμε στην ιστορία του βασιλιά Ερυσίχθονα, που έκοψε το αγαπημένο δέντρο της θεάς Δήμητρας. Σύντομα θα ολοκληρώσω την καταγραφή της αναπαράστασης αυτής κι έτσι θα μπορέσετε να  γνωρίσετε και να απολαύσετε τις συνειδητοποιήσεις που μας προσέφερε! 🙂