Έρως και Ψυχή

Εισαγωγή

Η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής του Απουλήιου είναι  γραμμένη τον 2ο αιώνα μΧ και βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των «Μεταμορφώσεων». Στο έργο αυτό, μια ηλικιωμένη γυναίκα που υπηρετεί σε συμμορία ληστών, διηγείται τον μύθο για να παρηγορήσει μια δυστυχισμένη αιχμάλωτη, που πρόκειται να εξαγοράσουν οι ληστές. Ενθαρρύνει την κοπέλα δίνοντάς της την εικόνα της Ψυχής, που επίσης χώρισε από τον αγαπημένο της, ταλαιπωρήθηκε πολύ, αλλά τελικά  ξανασμίξανε και όλα τα βάσανα πέρασαν.

Η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής είναι πάντως αρχαιότερη, ίσως προέρχεται από έναν Πλατωνικό μύθο.

Είναι πολλοί οι συγγραφείς που μελέτησαν τον μύθο αυτόν. Σε διάφορα βιβλία και άρθρα μπορούμε να βρούμε άπειρες εξηγήσεις των συμβολισμών του. Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι το «Έρως και Ψυχή, αποκωδικοποιώντας τον αρχαίο μύθο» της Ιουλίας Πιτσούλη. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον εγχειρίδιο αυτογνωσίας.

Ο σκοπός μου δεν είναι να αναλύσω τον μύθο, αλλά να περιγράψω  πως ενέπνευσε τα άτομα  που συμμετείχαν στην αναπαράστασή του και συντονίστηκαν με τους διάφορους ήρωες του. Να περιγράψω τι αισθάνθηκαν, τι εξέφρασαν, ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποφορτίσουν εντάσεις, δυσάρεστα συναισθήματα ή σωματικές ενοχλήσεις, που εμφανίστηκαν κατά την διάρκεια του δρώμενου.

Η αναπαράσταση ενός μύθου βοηθάει να εκδηλωθούν οι δικές μας ανησυχίες, διλήμματα και απορίες. Ο στόχος της: να πάρουμε τις απαντήσεις μας βιωματικά, να εκφραστούμε ελεύθερα και στο τέλος να νιώσουμε την «κάθαρση».

Επίσης, στον τελικό κύκλο, συζητάμε κατά πόσο το βίωμα από την αναπαράσταση βοήθησε να κατανοηθούν τρέχοντα προβλήματα και να βρεθούν  λύσεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο σε πια εκπροσώπηση θα βρεθεί ο καθένας και τι θα νιώσει είτε ως εκπρόσωπος είτε ως θεατής.

Διαβάστε την ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής πατώντας το κουμπί «Ανάγνωση παραμυθιού» ή ακούστε την πατώντας την «Αφήγηση παραμυθιού». Το τραγούδι το αφιερώνω στους αγαπημένους μου δασκάλους Δημήτρη Σταυρόπουλο και Ντίνα Καμπά, με τους οποίους έκανα τα πρώτα μου βήματα στη μαγική χώρα των μύθων και αρχετύπων.

 

Φλεβάρης 2009, Αθήνα       «Η πληγή του έρωτα»   

Η πρώτη μου εμπειρία με αναπαράσταση μύθου γενικότερα ήταν στην Αθήνα τον Φλεβάρη του 2009 , στο διήμερο σεμινάριο αρχετύπων, το οποίο συντόνιζε ο Δημήτρης Σταυρόπουλος. Δε μπορώ να περιγράψω όλη την αναπαράσταση, γιατί με είχε απορροφήσει η συγκίνηση που ένιωσα στις εκπροσωπήσεις μου. Έχω κρατήσει μερικές σημειώσεις. Τις μοιράζομαι σαν ένα ποίημα, σαν εικόνες, που δεν έχουν ανάγκη από ερμηνεία. Θυμάμαι, ότι για μένα είχαν νόημα εκείνη την εποχή. Ήταν τόσο συμβολικές και ταυτόχρονα ουσιώδεις! Με βοήθησαν να καταλάβω μηχανισμούς με τους οποίους τότε λειτουργούσα…

Η εκπροσώπησή μου ξεκινάει με ένα αίσθημα συγκίνησης. Παρατηρώ όλους και νιώθω να τους αγγίζω, να τους αφορώ όλους. Σα να είναι κάτι το μοιραίο να ερωτεύεσαι, να πονάς… Νιώθω δύο φτερά στις ωμοπλάτες μου και την ανάγκη να σηκωθώ  όρθια στην καρέκλα.  Ένας άγγελος που παρακολουθεί με συμπόνια (αλλά είναι αόρατος, οπότε το έκανα μόνο νοερά). Περνάει από μπροστά μου ένα άτομο κρατώντας το τόξο του Έρωτα και ξαφνικά νιώθω πόνο στην καρδιά μου. Δεν τον εκφράζω, τον κρύβω. Μετά αρχίζει το πόδι μου να χτυπάει ρυθμικά, με όλο και περισσότερη δύναμη. Με κατακλύζει ο πόνος, χτυπιέμαι και βγάζω μια κραυγή. Γίνομαι η πληγή, το λαβωμένο σημείο. Ο πόνος της αγάπης, πόνος με αγάπη μαζί. Πηγαίνω στον εκπρόσωπο του Έρωτα, ακουμπάω το κεφάλι μου στο στήθος του. Έχω την ανάγκη να γίνω ο δεσμός μεταξύ του Έρωτα και της Ψυχής. Παίρνω ένα λευκό μαντήλι και το πηγαίνω στην Ψυχή. Με πλησιάζει ο Δίας, μια ανώτερη οντότητα, με αγγίζει και με αποκαλεί το πιο σπουδαίο παιδί του, το οποίο θα θυσιαστεί. Γαληνεύω κοντά του. Μ’ αρέσει να νιώθω αποδεκτή, το παιδί του, το εργαλείο του.  Μετά γίνομαι «αντλία», καρδιά που μετράει τον χρόνο, νιώθω ταχυπαλμία. Αφήνομαι… στις υπηρεσίες της ανώτατης δύναμης. Με την αίσθηση ότι και ο πόνος είναι μια μορφή αγάπης.

Αργότερα γίνομαι ο Ζέφυρος, βοηθάω τους ανθρώπους να περάσουν μέσα από τον φόβο τους για να φτάσουν στον μαγικό τους κήπο.

Την επόμενη μέρα είχα μια έντονη εμπειρία  ως η Ψυχή μπροστά στον  Έρωτα. Τα μάτια μου έκλεισαν σφιχτά, δεν μπορούσα να τον κοιτάξω. Τον λάτρευα, αλλά ένιωθα μικρή, ασήμαντη μπροστά του. Ισότιμη ένιωθα μόνο τη νύχτα, όταν κάναμε έρωτα. Μόνο τότε μπορούσα να τον πλησιάσω, να τον αγγίξω και γινόμασταν ένα. Τις υπόλοιπες ώρες απαγορευόταν ακόμα και να τον δω. Ένιωσα, σαν να βρίσκομαι ξαφνικά σε άλλη εποχή, σε άλλη κοινωνία, όπου ο κόσμος των γυναικών και τον αντρών σχεδόν δεν συναντιέται.

 

Φλεβάρης 2010, Κέρκυρα     «Τον βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου!»

Η Ψυχή έχει κλειστά τα μάτια της και στηρίζεται στην αγκαλιά του Έρωτα. Δεν έχει ανάγκη να τον δει. «Τον βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου!» λέει. Ο Έρωτας την κρατάει τρυφερά, νιώθει ενότητα και γαλήνη. «Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά της…»

Εμφανίζονται οι δύο αδερφές, η Λογική και η Αμφισβήτηση-Συκοφαντία. Είναι εκνευρισμένες με τη στάση της Ψυχής, θέλουν ν’ ανοίξει τα μάτια της.

Μία γυναίκα εκπροσωπεί τον Ζέφυρο, το πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη, τη συνεχή εναλλαγή των αντιθέτων. Κινείται στο χώρο ελεύθερα.

Μια πτυχή της Αφροδίτης εκφράζει ζήλεια και έχθρα ενός βαθιά πληγωμένου ατόμου, το οποίο νιώθει να έχασε την αγάπη και δυσκολεύεται να το αποδεχτεί, να συγχωρήσει. Γονατίζει μπροστά σε μια γυναίκα, η οποία εκπροσωπεί τη Συνείδηση του Εαυτού.

Η Συνείδηση του Εαυτού:  «Είμαι μια μεταμορφωτική δύναμη. Ο καταλύτης που βοηθάει να ξεκαθαρίσεις ποιος είσαι και τι θέλεις. Να είσαι συνειδητός στην απόφασή σου. Έχω να κάνω και με τους άθλους, σαν να είναι τα εργαλεία μου. Είμαι πρόκληση αλλά ταυτόχρονα και ενθάρρυνση, στήριξη.» Μετά πλησιάζει το ζευγάρι, κάτι που κάνει τον Έρωτα να απομακρυνθεί. Έρχεται η αδερφή Λογική διεκδικώντας την ισοτιμία της Ψυχής. Η Ψυχή όμως επιμένει στην τυφλή πίστη, στην εμπιστοσύνη της στον Έρωτα. «Βλέπω πεντακάθαρα», δηλώνει. «Έχω ήδη κάνει το ταξίδι με τους άθλους-μυήσεις. Εσείς ακόμα όχι!» προσθέτει, κοιτάζοντας τις αδερφές.

Τελικά έρχονται μαζί – η Ψυχή με τον Έρωτα – στη Συνείδηση του Εαυτού και η Ψυχή ανοίγει τα μάτια της. Κοιτάζει τον Έρωτα κατάματα και αγκαλιάζονται. Ακόμα και η Αφροδίτη νιώθει όμορφα με την εικόνα αυτή.

Φλεβάρης 2013, Κέρκυρα       «Στο τέλος θα έρθει κοντά σου…»

Σε αυτή την αναπαράσταση εκπροσωπήθηκαν:

Η Αφροδίτη-μάνα, η οποία κρατάει στην καμαρούλα κλεισμένο τον μοναχογιό της, για να τον θεραπεύσει από τις πληγές που του προκάλεσε η αγαπημένη του.  Δηλώνει ότι θέλει για τον γιο της μια γυναίκα ολοκληρωμένη.

Η «ανώριμη» Ψυχή, μια πτυχή της Ψυχής που προσπαθεί συνεχώς να τραβάει την προσοχή.

Ο πύργος των «επιτευγμάτων», πεποιθήσεων. Είναι σοφός, αλλά ακίνητος.

Η Ψυχή γεμάτη έγνοια και ενοχές, ότι πλήγωσε τα φτερά του Έρωτα

Τα πληγωμένα φτερά του Έρωτα

Ο Μορφέας. Αρχικά ένιωθε αγωνία για το τι γίνεται κατά τη διάρκεια του Ύπνου. Θα πάει χαμένος όλος ο αγώνας της Ψυχής? Τελικά δηλώνει, ότι δεν χρειάζεται τόση προσπάθεια. Αν οραματιστείς ξεκάθαρα τι θέλεις και περιμένεις με υπομονή, αυτό θα έρθει μόνο του κοντά σου.

Οι αδερφές, που στην ουσία ήταν οι φόβοι της Ψυχής. Πήγαν κοντά στον Μορφέα κι εκεί ηρέμησαν.

Η κοιμισμένη Ψυχή κουλουριασμένη στο πάτωμα. «Γνωρίζω ήδη, ότι είμαι αθάνατη!»

Η έγκυος Ψυχή εκπροσωπήθηκε από μια γυναίκα, που ήρθε μαζί με το μωράκι της. Ο Έρωτας γονάτισε μπροστά της και έπαιζε με το παιδί.

Η Ψυχή, η οποία μάζεψε όλες τις πτυχές της και τις ένωσε σε έναν κύκλο. Τότε ήρθε ο Έρωτας και μπήκε στο κέντρο του.

Ο Δίας έρχεται να προσφέρει στην Ψυχή το δώρο της αθανασίας.

Ο Έρωτας ενωμένος με την Ψυχή – ο ιερός γάμος

Το πιο εντυπωσιακό σε αυτήν την αναπαράσταση (που δυστυχώς δεν την έχω ηχογραφήσει κι έτσι μόνο μερικές εικόνες μπορώ να μοιραστώ) ήταν η συμπεριφορά του βρέφους 4 μηνών, που εκτός από την αγκαλιά της μητέρας του αναζήτησε και την αγκαλιά του άντρα, που εκπροσώπησε τον  Έρωτα. Κούρνιασε εκεί με πολύ ηρεμία και χαρά, παρά το γεγονός ότι πρώτη φορά συναντιόνταν. Σε άλλα άτομα δεν ήθελε να κάτσει. Μόνο στη μάνα του (η έγκυος Ψυχή), στην εκπρόσωπο της Ανώριμης Ψυχής και στον Έρωτα, ο οποίος το κρατούσε τρυφερά και δάκρυσε από την συγκίνηση. Σε όλη τη διάρκεια της αναπαράστασης έμεινε το μωρό ξάγρυπνο και κάποιες στιγμές έμοιαζε να παρακολουθεί με ενδιαφέρον.

 

Ιούνης 2014  (με ομάδα Τσέχων)    «Είμαι έγκυος κι έχω πάρει τα βουνά…!»

«Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά,  να γίνουμε άξιοι να είμαστε καλά …», λέει μια γυναίκα.

«Πώς μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι οι θεοί και οι θνητοί είναι ίσοι;» ρώτησε η Αφροδίτη με αγανάκτηση.

«Οι θεοί δρουν ακριβώς όπως οι άνθρωποι, είναι κι αυτοί μοχθηροί!» είπε με θλίψη μια γυναίκα. «Σε ένα μόνο διαφέρουν από μας, ότι είναι αθάνατοι. Περισσότερο τέλειοι από μας πάντως δεν είναι! Είμαι θυμωμένη με την Αφροδίτη, που ζήλευε τόσο πολύ!  Δεν έφταιγα εγώ για την ομορφιά μου!» συμπληρώνει την πρόταση ως η Αδύναμη Ψυχή.

«Είμαι γεμάτη θυμό και οργή! «Κρατώ κάτι που έχει τεράστια δύναμη και θα μπορούσε να καταστρέψει  τα πάντα με ένα χτύπημα! Κρατώ όλη την ιστορία στα χέρια μου. Αν την άφηνα, θα απλωνόταν σαν κύματα σε μια λίμνη. Βλέποντας την Αδύναμη Ψυχή μου έρχεται να την παρηγορήσω… Δεν είμαι άνθρωπος, δεν ξέρω ακριβώς τι εκπροσωπώ, τον Δία; Την Αφροδίτη; Θα μπορούσα να είμαι και το Φτερωτό φίδι, ο δράκος, ως σύμβολο μετουσίωσης…» Όλη την ώρα χασμουριόταν, δάκρυζε  και πέρναγε διάφορα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, σαν να έκανε «καθαρισμό».

«Νιώθω τεράστιος σαν βουνό!» είπε ένας άντρας. «Οι άνθρωποι και οι θεοί είναι στο ίδιο γήπεδο, όπου όλοι έχουν την ευκαιρία να προχωρήσουν, να καταλάβουν. Συχνά με αντίτιμο τον πόνο. Παρατηρώ τις χαοτικές τους κινήσεις… Νιώθω να είμαι η Πρόθεση

Η Αφροδίτη λέει: «Θα ήθελα να ελέγχω τα πάντα!»

Μια γυναίκα νιώθει βάρος και αναγούλα. «Είμαι η Απελπισμένη Ψυχή, γεμάτη ενοχές κι έγνοιες. Εγώ φταίω για όλα! Τον Έρωτα δεν τον βλέπω πουθενά, τον έχασα…! Δεν ξέρω αν ψάχνω συγχώρεση και συμφιλίωση! Είμαι τόσο χάλια σωματικά, που δεν μπορώ καθόλου να συγκεντρωθώ, να σκεφτώ!» Είμαι σε απόγνωση. Έχω αρκετή ενέργεια, αλλά καμία ελπίδα.» Μάλλον είναι τη στιγμή που σκεφτόταν να αυτοκτονήσει. Την πλησιάζει ο Πάνας: «Είμαι αυτός που δείχνει τον δρόμο!» λέει. Η περιπαικτική του ενέργεια που αγκαλιάζει το παν, η  ζωτικότητα του ενδυναμώνει την  Απελπισμένη Ψυχή. Παίρνει βαθιά ανάσα.

Η Πρόθεση κινητοποιείται. Πριν ένιωθε κάπως μουδιασμένη.

Ένας άντρας δηλώνει: «Νιώθω να είμαι εκτός! Σα να μην έχω θέση στην ιστορία αυτή!» Είναι ο Απών Έρωτας κλεισμένος στην καμαρούλα του.

Η Απελπισμένη Ψυχή λέει: «Είμαι έγκυος κι έχω πάρει τα βουνά…!»

Η Αδύναμη Ψυχή την κοιτάζει: «Συνειδητοποιώ ότι η αίσθηση της αδυναμίας πηγάζει από το γεγονός, ότι δε μπορώ να ελέγχω όσα γίνονται μέσα μου. Χρειάζεται  να δεχτώ την εγκυμοσύνη μου με εμπιστοσύνη. Θα γίνει αυτό που είναι να γίνει!  Ακριβώς αυτή η αίσθηση ότι θα έπρεπε να έχω έλεγχο, προκαλεί την αδυναμία μου, γιατί καταλαβαίνω, ότι αυτό δε γίνεται! Πρέπει απλά να πω ΝΑΙ!»

Η συντονίστρια: «Φοβάσαι, μήπως γεννηθεί ένα τέρας;» «Όχι!», απαντάει με σιγουριά η Αδύναμη Ψυχή. Μετά λέει στην απελπισία της: «Δεν θα με κυριεύσεις! Ξέρω, ότι αν αντισταθώ, θα καταφέρω να σε αποβάλλω. Απλά χρειάζεται να μπω σε δράση, να κάνω κάτι! Οτιδήποτε!»

Παρόλα αυτά, κάτι μας λείπει… Το πάθος, ο πόθος για αγάπη. Σαν να βρισκόμαστε ακόμα στο σκοτάδι. Στην εποχή, που η Ψυχή δεν έβλεπε τον Έρωτα. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες δεν είναι καν σίγουροι, αν εκπροσωπούν τον Έρωτα ή την Ψυχή, αν νιώθουν αρσενική ή θηλυκή ενέργεια… Δεν ξέρουν ποιοι είναι… Τους λείπει η αίσθηση της ταυτότητας.

Ένα άτομο που κοιμόταν αρχίζει να κοιτάζει γύρω του. «Θέλω να σταματήσει να επηρεάζεται από τη μητέρα του και να πει τι θέλει ο ίδιος! Αν με αγαπά κι αυτός!» Είναι η Κοιμισμένη Ψυχή.

Στην αναπαράσταση όλοι βλέπουν την κατάσταση μόνο από την δική τους πλευρά. Λένε ότι αγαπούν ο ένας τον άλλον, αλλά δεν μπορούν να το δείξουν. Ο καθένας απλώς περιμένει τι θα κάνει ο άλλος.

«Το άπλωμα των φτερών είναι το μόνο που με ενθουσίασε σ’ αυτήν την ιστορία. Όλα τα υπόλοιπα που συζητάτε μου φαίνονται σαχλαμάρες…» ανέφερε ο Ελεύθερος  Έρωτας.

Ο άλλος εκπρόσωπός, ο Απών Έρωτας, συνεχίζει να είναι τραυματισμένος στην καμαρούλα, χωμένος στο καβούκι του.

Ο εκπρόσωπος της Πρόθεσης παροτρύνει τις πτυχές της Ψυχής να ενωθούν. Μία από αυτές είναι Απρόσιτη και αρνείται να περάσει τους άθλους. «Είσαι θυμωμένη με τον Έρωτα;» την ρωτάει η συντονίστρια. Εκείνη απαντάει: «Με ενοχλεί! Κάθε φορά που τον κοιτάω, απλά με εκνευρίζει!»  Κοιτάζει προς τους δύο εκπροσώπους του Έρωτα.

Εκείνοι πάντως δεν μοιάζει να επιθυμούν να συνδεθούν με την Ψυχή. Στην ερώτηση της συντονίστριας απαντάει ο Απών Έρωτας:
«Ω ναι, την θέλω. Αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν μερικά από τα αρνητικά της συναισθήματα και δεν ξέρω πώς να τα διαχειριστώ. Θα της έλεγα απλά να πάμε να φύγουμε!»

Η συντονίστρια: «Ποια από όλες τις εκδοχές της Ψυχής είναι αυτή, για την οποία θα έκανες το τελευταίο βήμα να τη φιλήσεις και να την ξυπνήσεις;» Ο Απών  Έρωτας φαίνεται αμήχανος. «Ή μήπως πρέπει πρώτα να ενωθούν;»  ρωτά ξανά η συντονίστρια. «Αν όλες χαμογελούσαν, θα ήταν ευκολότερο!» απαντά ο Έρωτας.

Συντονίστρια:  «Η Ψυχή έχει ανάγκη να φύγει από τη θέση εξάρτησης, να σταματήσει να βασανίζεται με στεναχώρια κι ενοχές.  Πρέπει να πάρει τον δικό της δρόμο, να αποκτήσει εμπειρίες, να δοκιμαστεί και να νιώσει περήφανη ότι τα κατάφερε.  Μέσα από την πορεία της θα γνωρίσει τον εαυτό της, θα ανακαλύψει τις ικανότητές και τη δύναμή της. Γι’ αυτό περνάει τις δοκιμασίες. Είναι μυήσεις…

Μέσα από την πρώτη θα μάθει να φροντίζει και να αποδέχεται με αγάπη το σώμα της. Τα επτά είδη δημητριακών είναι σαν τα επτά ενεργειακά κέντρα – τσάκρας και τα χιλιάδες μυρμήγκια είναι σαν τα κύτταρά μας που μας βοηθούν και μας υπηρετούν ακούραστα. Είναι απαραίτητο να είμαστε σε επαφή με το σώμα μας και τις ανάγκες του, να το φροντίζουμε με αγάπη και σεβασμό.

Η δεύτερη δοκιμασία είναι μια διανοητική μύηση.  Τα ταχύτατα χρυσόμαλλα πρόβατα είναι οι σκέψεις. Έχουν πολύ υψηλή δόνηση (χρυσάφι), είναι γεμάτες φως. Δεν μπορείς να τις πιάσεις, να τις ακινητοποιήσεις… Να είσαι μόνιμα σε νιρβάνα.  Θα τις βρεις όμως στα αγκάθια που συμβολίζουν τις δυσκολίες στη ζωή. Όταν συναντάς βάσανα και πόνο, έρχονται οι σκέψεις γεμάτες σοφία και διορατικότητα και σε βοηθούν να τα ξεπεράσεις. Μέσα από τον δεύτερο άθλο, η Ψυχή κατάφερε να επανεξετάσει τις απόψεις της και να τακτοποιήσει τις προτεραιότητές της.

Η τρίτη δοκιμασία είναι μια συναισθηματική μύηση.  Τα συναισθήματα συμβολίζονται από το νερό, το οποίο συνεχώς ρέει και μεταλλάσσεται. Το να βάλεις νερό σε ένα δοχείο σημαίνει να «δώσεις μορφή» στα συναισθήματα σου, να μπορείς να τα συγκρατήσεις, να τα καταλάβεις και να τα χρησιμοποιείς προς όφελός σου. Εδώ ο καλύτερος βοηθός είναι  ο λογικός νους – ο αετός του Δία, ο οποίος πετά ελεύθερα και έχει μια ευρεία οπτική γωνία. Με τη βοήθεια του αετού, η Ψυχή επέλεξε τα συναισθήματα που θα την ενδυνάμωναν στο ταξίδι της. Δεν άφησε να την παρασύρει ο άγριος καταρράκτης των καταστροφικών συναισθημάτων που θα την έπνιγε.

Το τέταρτο επίπεδο των άθλων είναι το πνευματικό. Η Ψυχή κατεβαίνει στον  Άδη, όπου βρίσκονται οι νεκροί  πρόγονοί της. Σε ένα τέτοιο ταξίδι καλούμαστε να αποδεχτούμε τη μοίρα της οικογένειάς μας,  να απαλλαγούμε από  παλιές οικογενειακές  δεσμεύσεις και να επιλέξουμε να ακολουθήσουμε τη δική μας αποστολή. Η κάθοδος στον Κάτω Κόσμο προϋποθέτει την συνειδητοποίηση και την αποδοχή της θνητότητάς μας, το αναπόφευκτο του θανάτου, και ταυτόχρονα τη συναίνεση στη ζωή. Πρόκειται για μια πνευματική μύηση. Σαν να είχε πεθάνει ο «παλιός εαυτός» της Ψυχής. Και αν το δούμε από αυτή την οπτική γωνία, δεν ήταν καθόλου «λάθος» ότι θέλησε να χρησιμοποιήσει το βάλσαμο της αιώνιας ομορφιάς. Μετά από αυτή την ύψιστη εμπειρία αντιλαμβανόταν τη ζωή και τον εαυτό της διαφορετικά.  Ένιωσε άξια να είναι όμορφη! Η ομορφιά, για πρώτη φορά στη ζωή της, δεν ήταν ένα δώρο που της είχε απλά δοθεί, αλλά κάτι που το άξιζε, το κέρδισε. Μέσα από αυτή την δοκιμασία η Ψυχή απαλλάχτηκε από όλους τους φόβους και τους περιορισμούς που κουβαλούσε από την οικογένειά της. Ξεπέρασε  ακόμη και το φόβο της δυσοίωνης  προφητείας.  Είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον εαυτό της και να είναι περήφανη. Τώρα πια  ένιωσε περισσότερο ισότιμη με  τον Έρωτα από οποτεδήποτε πριν. Επιστρέφοντας στη ζωή, φάνηκε επίσης να συνειδητοποιεί την αθανασία της. Σαν η μόνη διαφορά μεταξύ θνητών και αθανάτων να είναι, ότι οι θνητοί δεν συνειδητοποιούν την αθανασία τους …!»

Μετά τα λόγια της συντονίστριας η Απρόσιτη Ψυχή, μαλάκωσε και αισθάνθηκε καλύτερα. Η συντονίστρια τη ρώτησε αν πιστεύει ότι κόλλησε σε κάποιον από τους άθλους.

«Ναι, στον πρώτο,» απάντησε η Απρόσιτη Ψυχή. «Αγκάλιασε τον θεό Πάνα», της πρότεινε η συντονίστρια, «να αντλήσεις ζωτική ενέργεια. Νιώσε τον σαν κάτι δικό σου. Αγκάλιασε τον σαν να ήταν  τα ένστικτά σου, οι ορμές σου, η επιθυμία σου για ζωή.» Τελικά ήταν καλύτερα όταν ο Πάνας  στάθηκε πίσω της και της κρατούσε τους ώμους. Η Ψυχή ένιωσε ασφαλής και μπόρεσε να κοιτάξει προς τα εμπρός.

Τότε δημιουργήθηκε μια ισχυρή ροή ενέργειας ανάμεσα στην Πρόθεση και τον Απόντα  Έρωτα. Επίσης, και οι υπόλοιπες πτυχές  της Ψυχής ανέφεραν  ότι νιώθουν ζεστασιά.

Ο Απών  Έρωτας: «Αισθάνομαι να μεγαλώνω, νιώθω υπέροχα! Αλλά είμαι ακόμα λίγο εκτός, μακριά από την ιστορία. Όχι πια τόσο απόμακρος όσο στην αρχή, αλλά ακόμα κάπως απομονωμένος.»

Η συντονίστρια: «Ναι, όλα αυτά μπορούν να συμβαίνουν αθέατα, στα κρυφά βάθη της ψυχής μιας γυναίκας. Οι εσωτερικές της συγκρούσεις, η αγωνία, αν είναι άξια για τον αγαπημένο της άντρα ή όχι….  Ο σύντροφος μπορεί να μην το γνωρίζει καν!»

Η πρόθεση νιώθει μια ολοένα αυξανόμενη ενέργεια. Όταν ρωτήθηκε αν εξακολουθεί να εκπροσωπεί το ίδιο, απαντά ότι ίσως κάτι αλλάζει. Ότι έγινε ο νέος  Έρωτας. «Έχω την επιθυμία να αγκαλιάσω όλους. Εκτός από τον Πάνα, τους τράγους δεν τους πηγαίνω και πολύ…!» λέει γελώντας.

Ξαφνικά η Κοιμισμένη Ψυχή ξυπνάει. Οι εκπρόσωποι  αρχίζουν να μετακινούνται. Τελικά σχηματίζουν έναν κύκλο.

Η Αφροδίτη  παρακολουθεί ευχαριστημένη.  Σα να εξακολουθεί να ελέγχει την κατάσταση, σα να συμβαίνει ακριβώς αυτό που ήθελε. Η Ψυχή χαμογελάει στον  Έρωτα: «Έλα πιο κοντά! Κατέβα!» «Ο Έρως απαντάει περιπαικτικά: «Ανέβα εσύ κοντά μου!» Γελάει τρυφερά.

«Εγώ δεν είμαι ακόμα καλά!», λέει η Αδύναμη Ψυχή. Ο Έρως αντιδρά με εκνευρισμό. «Θα ήθελα να πάρω τις χαλαρές πτυχές της Ψυχής και να εξαφανιστούμε! Ετούτη εδώ είναι λίγο ψυχάκιας …!» λέει δείχνοντας την Αδύναμη Ψυχή.  «Είναι κι αυτή όμως μέρος σου! Σου ανήκει όπως και να’χει!» συμπληρώνει μετά από λίγο και παίρνει το χέρι της. Οι άλλες πτυχές της Ψυχής την κοιτάζουν και προσπαθούν να τη βοηθήσουν. Εκείνη αναστενάζει, είναι έγκυος και αισθάνεται αβοήθητη. Ίσως επειδή  είχε παρακούσει τον όρκο της προς τον Έρωτα. Αν τον τηρούσε, το παιδί τους θα ήταν αθάνατο. Αν είχαν μείνει μαζί, ο καρπός της ηδονής, η Τέρψη θα ήταν αιώνια. Τώρα όμως χάθηκαν όλα. Αισθάνεται να έχει δύναμη, αλλά είναι μπλοκαρισμένη. Γεμάτη άγχος.

Οι υπόλοιπες πτυχές της Ψυχής είναι πολύ δυσαρεστημένες. Το ίδιο και ο  Έρωτας: «Δεν καταλαβαίνω τι λέει και με ενοχλούν τα συναισθήματα που εκπέμπει!» λέει ο Έρως. «Δεν με αφορούν όλα αυτά και αισθάνομαι άβολα!»

Η Αδύναμη Ψυχή πηγαίνει στον Πάνα και τον αγγίζει. Οι αυτοκαταστροφικές τις σκέψεις και συναισθήματα σταδιακά υποχωρούν. Αλλά ο Έρως νιώθει αποδυναμωμένος. «Λες και μου έχουν κόψει τα φτερά!»

Η Ψυχή αναφέρει ότι η Αδύναμη Ψυχή την ενοχλεί και την εκνευρίζει. Ίσως δεν  έχει ακόμα αποδεχτεί την εγκυμοσύνη της. Η μητρότητα είναι επίσης μια δοκιμασία, μια μύηση.

Παραδόξως, ενώ ο Έρως δέχεται την Ψυχή με όλες τις πτυχές της, αν και με επιφυλάξεις, η ίδια  δεν αναγνωρίζει και δεν αποδέχεται τον εαυτό της. Δεν μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό της. Η πτυχή που δεν είναι έγκυος απεχθάνεται την κυοφορούσα. Φαίνεται, σαν να έμεινε έγκυος πριν να είναι έτοιμη. Προτού προλάβει να το επιθυμήσει. Τελικά όμως εναρμονίστηκε με την  ροή της ζωής, της οποίας είναι μέρος και η οποία θα φροντίσει και για τη νέα ζωή που αναπτύσσεται εντός της. Αφέθηκε με εμπιστοσύνη.

Η συντονίστρια: «Αν μια γυναίκα μείνει έγκυος ενώ δεν έχει καλή σχέση με το σώμα της, αν η σκέψη της είναι γεμάτη διλήμματα και αμφιβολίες, αν δεν μπορεί να διαχειριστεί  τα συναισθήματά της, επηρεάζεται από  την οικογένειά της και δεν είναι ο εαυτός της, θα αντιμετωπίσει δυσκολίες ν’ αποδεχτεί τη νέα της κατάσταση. Αλλά αν κατορθώσει να ξεπεράσει αυτές τις δοκιμασίες, τότε είναι σίγουρα τέρψη και χαρά να φέρει στον κόσμο ένα παιδάκι! Τότε το απολαμβάνει πραγματικά!»

Στον χώρο σχηματίστηκαν τρία ζευγάρια:

  • ο Έρωτας και η Ψυχή όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά,
  • ο Έρωτας τη στιγμή που αισθανόταν προδομένος και η Ψυχή Αδύναμη,
  • ο Έρωτας με την Ψυχή τη στιγμή που την ξυπνάει .

Όλοι αισθάνονται καλά. Δημιουργούμε έναν κύκλο. Οραματιζόμαστε την εικόνα της ιερής ένωσης του Έρωτα με την Ψυχή, του Άντρα με τη Γυναίκα, της Αγάπης και την ψυχή του Ανθρώπου, όπου μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον και να νιώθουν ισάξιοι. Όπου και οι δύο πλευρές συνειδητοποιούν την ομορφιά και τη δύναμή που διαθέτουν, γνωρίζουν ποιοι είναι και αντιλαμβάνονται  την αθάνατη ουσία τους.

 

Στον τελικό κύκλο μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας:

«Το κεντρικό σημείο αυτής της αναπαράστασης ήταν η εγκυμοσύνη. Η προθυμία της γυναίκας να δεχτεί ότι μπορεί να φέρει χαρά και απόλαυση στον κόσμο. Συχνά οι γυναίκες, η οποίες από τη φύση τους είναι περίπλοκα όντα, στην αρχή της εγκυμοσύνης  γίνονται ακόμα πιο συγκεχυμένες. Ο σύντροφός  συνήθως δεν γνωρίζει πόσα αντιφατικά και αντικρουόμενα συναισθήματα μπορεί να βιώνει η γυναίκα του. Και η ίδια είναι τόσο αναστατωμένη από όλες τις ανησυχίες και τις καινούριες ευθύνες, που αδυνατεί να χαλαρώσει και να επιτρέψει να γεννηθεί – στη σχέση της με τον σύντροφο – η χαρά. Αυτό κρατάω από αυτήν την αναπαράσταση…» είπε η συντονίστρια.

«Εγώ συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικοί είναι οι άντρες και οι γυναίκες. Και πως η ’αδιαφορία’ του άντρα μπορεί και να προστατεύει τη σύντροφό του.  Ήξερα ότι η γυναίκα είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο πλάσμα, αλλά εδώ το είδα μπροστά μου! Είδα τις αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις μέσα της που οδηγούν σε απότομες αλλαγές στη συμπεριφορά.» είπε ο εκπρόσωπος του Έρωτα.  «Εμείς οι τρεις άντρες παρακολουθούσαμε τον τεράστιο εσωτερικό αγώνα της εντελώς αμέτοχα. Υπέφερε, αυτο-μαστιγωνόταν,  έπεσε σε βαθιά απελπισία, οργίστηκε, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι ήταν μάταιο. Και ο άντρας σκέφτεται: «Γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί τυραννιέσαι και σπαταλάς το χρόνο σου; Όσα έγιναν, ένιναν! Τέρμα! Έληξε!» Αλλά αν δεν αποδεχτεί τον εαυτό της ακριβώς όπως είναι και δεν αγκαλιάσει τη δύναμη της ζωής μέσα της, βασανίζεται άσκοπα. Και ανησυχεί ακριβώς για αυτά, που έρχονται να της φέρουνε χαρά! Είναι εκπληκτικό το πόσο επίκαιρο είναι αυτό το θέμα… Και σήμερα συμβαίνει το ίδιο όπως  πριν από χιλιάδες χρόνια! Είμαι ενθουσιασμένος από το πόσο συνδεδεμένα είναι  τα πάντα! Έχω την αίσθηση ότι ακόμα και οι ύψιστες ενέργειες, που τις αποκαλούμε θεούς, εξελίσσονται, τελειοποιούνται και αναζητούν τον δρόμο τους!»

Η εκπρόσωπος του θεού Πάνα λέει ότι συνειδητοποίησε τις αιτίες των προβλημάτων επικοινωνίας μεταξύ αντρών και γυναικών. Παρόλο που υπάρχει καλή θέληση, ο καθένας ζει στον γεμάτο ψευδαισθήσεις κόσμο του και μερικές φορές νιώθει σε τέλμα. Τότε χρειάζεται  ένα γερό σκούντημα για να ξεκολλήσει και να προχωρήσει, όποια κατεύθυνση και να πάρει.

Η συντονίστρια: «Ο Πάνας έχει δύο όψεις. Την ηρεμία που πηγάζει από την αποδοχή ότι είμαστε μέρος του Παντός. Και η άλλη όψη που εκδηλώνεται όταν νιώθουμε αποκομμένοι και αισθανόμαστε πανικό. Τότε μας καταλαμβάνουν οι φόβοι. Σε στιγμές δυσκολιών βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι: ή θα πέσουμε σε πανικό, ή θα συνδεθούμε με τη ζωτική δύναμη μέσα μας, θα την εμπιστευτούμε και θα της επιτρέψουμε να μας βγάλει από την κρίσιμη κατάσταση. Γι’ αυτό ο Πάνας έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στην αναπαράσταση αυτή.

Η εκπρόσωπος της  Αδύναμη Ψυχής προσθέτει: «Ξόδεψα πολλή ενέργεια για να αντισταθώ σε αυτή την ζωτική δύναμη…! Αλλά χαίρομαι ότι στο τέλος γεννήθηκε η Ηδονή!»

Έρως: «Μόλις θυμήθηκα ότι η  αίσθηση των ψαλιδισμένων φτερών μου προέκυψε όταν η Ψυχή αποδέχτηκε την εγκυμοσύνη της. Μοιάζει σαν να προσγειώθηκα ξαφνικά στο έδαφος, στις ευθύνες.»

Η εκπρόσωπος της Απρόσιτης Ψυχής είπε ότι μονίμως ασχολείται με διάφορα προβλήματα και θυμώνει με το σύζυγό της που τα θεωρεί  ασήμαντα. «Νιώθω κάτι μέσα μου να χαλάρωσε τη στιγμή που οραματιζόμουν να περνάω τις τέσσερις μυήσεις. Μετά την «επιστροφή από τον Κάτω Κόσμο» αισθάνομαι πιο ελεύθερη. Σα να μου έφυγε ένα βάρος που κουβαλούσα εδώ και πολύ καιρό, ίσως και από προηγούμενες γενιές.»

«Εγώ εντυπωσιάστηκα με την αλλαγή από τον εκπρόσωπο της Πρόθεσης, ο οποίος ήταν γεμάτος ενέργεια αλλά ακίνητος, στον Έρωτα. Μόλις έγινα ανθρώπινη ύπαρξη, απέκτησα τη δυνατότητα  της επιλογής και δράσης. Και όταν συνειδητοποίησα την πολύπλοκη εσωτερική ζωή μιας γυναίκας, πόσο δυσκολεύεται  ειδικά όταν είναι έγκυος, αυτό με κινητοποίησε  να ενεργήσω.»

Η συντονίστρια: «Θέλω να σας πω κάτι σχετικά με τη λέξη Έρως.  Στα τσέχικα υπάρχει μόνο μία λέξη αγάπη. Στην ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιούμε τη λέξη αγάπη,  θηλυκού γένους, και τη λέξη έρωτας, αρσενικού γένους. Ο Έρως είναι ο γιος της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης, και του Άρη, του θεού του πολέμου. Είναι   καρπός τόσο της αγάπης, όσο και του πολέμου, του ανταγωνισμού. Και η Ψυχή έρχεται να ανυψώσει τη σχέση σε ένα άλλο επίπεδο, στη συνεργασία.»

Έρως: «Εγώ είμαι σίγουρος ότι η δική μου σύζυγός έχει ακόμη περισσότερες πτυχές από την Ψυχή και ότι θα είναι καλό να έχω υπομονή και κατανόηση. Εδώ στην αναπαράσταση, τη στιγμή που  ήταν τόσο απρόσιτη, συνειδητοποίησα πόσο σημαντική μου είναι και ότι δεν θα ήθελα να τη χάσω. Πιστεύω όμως ότι οι άντρες συχνά κατηγορούνται ότι «δεν καταλαβαίνουν» και ότι θα έπρεπε » να έχουν κατανόηση», αλλά δεν βλέπω παρόμοιες προσπάθειες από την πλευρά των γυναικών. Και οι άντρες συχνά αισθάνονται μια έλλειψη κατανόησης από τις γυναίκες, αλλά δεν τολμούν να το πουν δυνατά », προσθέτει γελώντας.

Η εκπρόσωπος της Ψυχής εκμυστηρεύεται ότι την αγχώνει πολύ το θέμα  της μητρότητας. Πρόσφατα παντρεύτηκε και μονίμως αυτό σκέφτεται.  «Δεν φοβάμαι να αναλάβω ευθύνη για το μωράκι, αλλά φοβάμαι την εγκυμοσύνη, αν όλα πάνε καλά, και ειδικά  τον τοκετό. Με εντυπωσιάζει και με παρηγορεί η σκέψη ότι η φύση μου έδωσε όλο τον εξοπλισμό για να τα καταφέρω και ότι δεν χρειάζεται να προσπαθώ να τα ελέγχω όλα. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα!»

Η Κοιμισμένη Ψυχή λέει ότι στην πραγματική της ζωή είναι πολύ δραστήρια.  «Με έκπληξη παρατηρούσα τον ίδιο μου τον εαυτό να περιμένει με εμπιστοσύνη τον άντρα, για να κάνει το απαραίτητο τελευταίο βήμα για να με ξυπνήσει. Ήμουν ήρεμη και υπομονετική, γιατί ήξερα ότι τελικά θα το κάνει. Και αυτό έγινε εντελώς σιωπηλά, χωρίς λόγια. Σαν ο καθένας να ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει.»

Η συντονίστρια: «Ο Έρως και Ψυχή είναι μια ιστορία με πολλά επίπεδα. Θα μπορούσαμε να μιλάμε επί ώρες για τη σημασία των διάφορων  ατόμων, συμβόλων,  αντικειμένων ή πράξεων … Περιγράφει οικογενειακά θέματα, όπως το βήμα που καλείται να κάνει ένας νεαρός άντρας. Το βήμα που τον απομακρύνει από  τη μητέρα του και τον φέρνει πιο κοντά στη σύντροφο του. Σταματάει να είναι το υπάκουο καλό αγοράκι της μαμάς του, την  οποία ήδη αμφισβήτησε  με το να ερωτευτεί  μια άλλη γυναίκα. Στη συνέχεια πρέπει να επιβεβαιώσει την επιλογή του, να επιτρέψει  να γίνει η σύντροφός του σημαντικότερη από τη μητέρα του.

Επίσης ο μύθος μιλάει για τη σχέση μεταξύ άντρα και γυναίκας.

Παράλληλα, είναι και συμβολισμός της σχέσης μεταξύ της ανθρώπινης ψυχής και του Θεού. Ο Έρως είναι ο θεός της αγάπης. Όταν κοιτάζουμε την ιστορία από αυτό το πρίσμα, αλλάζει τελείως η ερμηνεία…! Γεννιόμαστε πολύ μικροί και ευάλωτοι  και για κάποιο διάστημα είμαστε στα προστατευτικά χέρια των γονιών μας. Αργότερα παίρνουμε τον δικό μας δρόμο, αλλά ακόμα δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον εαυτό μας. Ίσως να φοβόμαστε τον κόσμο, όπως μπορούμε να φοβόμαστε και τον σύντροφο. Μοιάζει με ένα είδος «φτερωτού τέρατος»… Το φίδι είναι σύμβολο ανάπτυξης, μεταμόρφωσης και σεξουαλικότητας. Τα φτερά συμβολίζουν την ελευθερία να πετάξει, να έχει μια άλλη πιο σφαιρική οπτική. Αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα, πιστεύουμε ότι είναι ο δράκος που θα μας κατασπαράξει. Δεν είμαστε σε θέση ακόμα να τον κοιτάξουμε στα μάτια, είναι για μας κάτι πολύ μεγάλο, καινούριο, επικίνδυνο. Με τα μάτια κλειστά, δημιουργούμε διάφορες εικόνες και σενάρια για τον  άλλον και μόνο με τα ακροδάχτυλά μας τον αγγίζουμε απαλά, ψαχουλεύοντας μέσα στο σκοτάδι. Με τυφλή πίστη. Το σκοτάδι συμβολίζει το ασυνείδητο. Αλλά νιώθουμε καλά. Παίρνουμε ό, τι χρειαζόμαστε, φαγητό, ρούχα, δώρα. Ζούμε με ασφάλεια και άνεση… Ο Θεός μας φροντίζει καλά. (Και πράγματι, ο έρωτας μας προσφέρει την αίσθηση της τελειότητας. Ο ερωτευμένος περνάει καλά, του αρέσουν τα πάντα. Δεν μπορεί να δει τον αγαπημένο του όπως πραγματικά είναι, βλέπει μόνο αυτά που φαντάζεται για εκείνον…) Αλλά κάποτε αρχίζουν οι αμφιβολίες: «Ποιος ξέρει τι είναι αυτός;! Μήπως όλα αυτά είναι μια απάτη; Ίσως και να μην υπάρχει κάτι τέτοιο (Θεός, αγάπη, ιδανικός σύντροφος)! Και αν στην πραγματικότητα θέλει να με εκμεταλλευτεί, να με βλάψει, να με οδηγήσει στην κόλαση;!» Αυτά είναι τα λόγια από τις αδερφές, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά οι δικές μας σκέψεις. Ο φόβος, η δυσπιστία, η αμφισβήτηση. Πρώτα αυτά χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε, για να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε άξιοι μιας τέτοιας σχέσης, να αγαπάμε τον Θεό και να δεχόμαστε την αγάπη του. Είμαστε σε μια σχέση αγάπης, αλλά την αντιλαμβανόμαστε μόνο στο βαθμό που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να την αισθάνεται, να τη βιώνει. Στο κάτω κάτω, δεν μπορούμε να έχουμε μια σχέση με τον ασύλληπτα απέραντο Θεό του παντός υπάρχοντος και ανύπαρκτου, αλλά μόνο με εκείνο το μέρος του, που περνά μέσα από εμάς, το οποίο αντιλαμβανόμαστε ως κάτι δικό μας, το οποίο μπορούμε να νιώσουμε, να αφομοιώσουμε και να επικοινωνήσουμε μαζί του. Σε μια τέτοια προσωπική σχέση γίνεται να αισθανθούμε ενότητα και ισοτιμία.»

Μετά μίλησε η γυναίκα που εκπροσώπησε το Φτερωτό φίδι: «Οι γονείς της Ψυχής είδαν τη μοίρα της κόρης τους ως απειλή. Ότι πρέπει να δώσουν τη λατρεμένη τους κόρη, την πιο όμορφη, σε κάποιο άγνωστο τέρας! Ο φόβος τους επηρέασε την Ψυχή.  Έπρεπε να τον μετατρέψει σε γνώση και συνειδητή αγάπη.»

«Αλλά δεν κατάφερε τίποτα από μόνη της!  Αντιθέτως,  όλα τα μπέρδευε! Αν δεν βρισκόταν πάντα κάποιος που να τη βοηθούσε την τελευταία στιγμή, δεν θα πετύχαινε τίποτα!» είπε αποδοκιμαστικά μια γυναίκα.

Η συντονίστρια της απάντησε: «Όλη η βοήθεια που ερχόταν πάντα στην πιο δύσκολη στιγμή και φαινόταν σαν μια εξωτερική δύναμη, ήταν οι δικές της ικανότητες, η ανακάλυψη και η χρήση τους. Όποτε συνειδητοποιούσε ότι θέλει κάτι να διορθώσει, ενεργοποιούνταν οι εσωτερικές της δυνάμεις. Οι λειτουργίες του σώματος για ανάρρωση, αποτοξίνωση και ενεργοποίηση δυνάμεων, το νοητικό ξεκαθάρισμα των προτεραιοτήτων της, η κατανόηση και  θετική χρήση των συναισθημάτων της. Και κυρίως, όταν είπε ΝΑΙ στη ζωή, όχι μόνο στην διάσταση που γνώριζε και είχε βιώσει η ίδια, αλλά και από την οπτική των προηγούμενων γενεών (ή ενσαρκώσεων) όταν επέστρεψε από τον «Κάτω Κόσμο». Μόνο έτσι έγινε ικανή να συνειδητοποιήσει και να αποδεχθεί τη δική της αθανασία. Όλες οι φωνές που της προσέφεραν βοήθεια ήτανε δικές της. Μόλις κατάλαβε ότι θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της να βγει από την παγίδα της απελπισίας, ξεκίνησε  τη διαδικασία της απελευθέρωσης. Υπήρξαν πολλές στιγμές αδυναμίας που σκεφτόταν να τα παρατήσει, να πνιγεί στο ποτάμι ή να πέσει από τον πύργο … Υπήρξαν και καταστάσεις όπου θα μπορούσε να μείνει παγιδευμένη, για παράδειγμα – να μαστιγώνεται για πάντα από τύψεις κι ενοχές. Αλλά αποφάσισε να προχωρήσει, και γι’ αυτό πάντα βρισκόταν  ο τρόπος να το κάνει.

Η γυναίκα απόρησε: «Ω! Κι εγώ νόμιζα ότι οι θεοί ήταν τόσο καλοί και ευγενικοί μαζί της που συνέχεια την βοηθούσαν …»

Η συντονίστρια: «Οι θεοί είναι έξω από μας ή μέσα μας; Μήπως είναι η ίδια η ουσία μας;  Μήπως είμαστε μέρος τους;!»

Ένας άντρας έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας: «Θυμήθηκα  μια δήλωση του Daniel  Whitesade: „Αν δεν περνάμε αρκετά χάλια, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη! Όταν τα πράγματα χειροτερέψουν στο βαθμό  που δεν μπορούμε πλέον να τα αντέξουμε, κάνουμε κάποια αλλαγή. Οποιαδήποτε αλλαγή!» Αυτό ακριβώς συνέβη με την Ψυχή.»

 

Επίλογος:

Το κεντρικό θέμα αυτής της αναπαράστασης ήταν η ικανότητά μας να γεννάμε ηδονή και χαρά. Η προθυμία μας να αποδεχτούμε την εγκυμοσύνη, την δημιουργική μας ικανότητα. Εξάλλου, δεν είναι θεϊκό να δίνεις ζωή;

 

 

Φλεβάρης 2016, Κέρκυρα      «Μέσα από μένα γεννιόσαστε ευλογημένες!»

Πρώτη εκφράζεται η Ψυχή που αμφισβητεί. «Νιώθω δυσφορία! Θυμώνω για την αφέλειά μου να πιστέψω τις αδερφές μου! Και θυμό ότι μπήκα στη διαδικασία να πείσω τους άλλους για την αγάπη μου. Όλη η διαδικασία με την πεθερά μου με εκνευρίζει! Καλύτερα να μην είχα κάνει όλες τις δοκιμασίες! Νιώθω μια άρνηση!»

Η Θυμωμένη Ψυχή «Κι εγώ νευριάζω με τον Έρωτα. Πόσο ανίδεος είναι, ενώ η κοπέλα μαστιγώνεται από τη μητέρα του».

Η Αφροδίτη γελάει. «Όλα μια χαρά πήγαν σε αυτήν την ιστορία!» λέει. Καθόλου δεν νιώθει θιγμένη με την τελική έκβαση.

Μια άλλη γυναίκα νιώθει θλίψη και έγνοια. Είναι η πτυχή της Ψυχής που μαστιγώνει τον εαυτό της.   Επαναπαύεται σε αυτά τα συναισθήματα, σα να μην έχει διάθεση να προχωρήσει, να μπει στη δοκιμασία των άθλων.

Η λέξη «άθλος» είναι αναγραμματισμός της λέξης «λάθος». Ο άθλος είναι ένας τρόπος να «διορθώσει» κανείς το λάθος του, αφού το συνειδητοποιήσει και είναι πρόθυμος να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις του και να κάνει μια υπέρβαση.

«Ήταν επιλογή μου να μπω σε αυτές τις δοκιμασίες», λέει η Συνειδητή Ψυχή.  «Ίσως το λάθος μου ήταν ότι δεν αντέδρασα νωρίτερα! Όλα πάντως ήταν δική μου επιλογή! Να διεκδικήσω αυτό που αγαπώ τόσο πολύ ή να χαθώ στην πορεία. Αλλά το ταξίδι αξίζει από μόνο του. Σαν να κλαίω για πρώτη φορά. Και για πρώτη φορά προσπαθώ για κάτι!»

«Είμαι γνήσια απόγονος της  γιαγιάς μου!» λέει ένας άντρας, που εκπροσωπεί  την Τέρψη. «Είμαι δημιούργημά της». Η Αφροδίτη την κοιτάζει με πολύ αγάπη και θαυμασμό.

Αυτή η δήλωση παραξενεύει κι εκνευρίζει την  Θυμωμένη Ψυχή. «Της γιαγιάς σου;; Από μένα δηλαδή δεν πήρες τίποτα;;! Ούτε από τον πατέρα σου;» γυρίζει προς την Τέρψη.   «Που είναι ο πατέρας σου, τον βλέπεις πουθενά;» ρωτάμε την Τέρψη.

Τότε εμφανίζεται μια γυναίκα και δηλώνει: «Εκεί είναι ο έρωτάς μου!» δείχνοντας την Συνειδητή Ψυχή. Εκπροσωπεί τον ερωτευμένο  Έρωτα. Ως  σύντροφό του βλέπει το κομμάτι της Ψυχής  που τον διεκδικεί, που θέλει να νιώθει ισότιμη και να τον κοιτάζει στα μάτια. Μετά γυρίζει προς τη Θυμωμένη Ψυχή και  της λέει: «Δύο φορές δεν έδειξες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, την πρώτη φορά όταν αθέτησες τον όρκο σου και δεύτερη όταν άνοιξες το κουτί της Περσεφόνης.»

«Αμάν πια με τις εντολές και τις απαγορεύσεις!» διαμαρτύρεται η Θυμωμένη Ψυχή.  «Κουράστηκα πια από τη συνεχή καθοδήγηση κάνε αυτό, μην κάνεις το άλλο…! Νιώθω ανελεύθερη! Όλο με ορίζουν δυνάμεις έξω από μένα! Πρώτα ο χρησμός και μετά όλα τα άλλα! Μ’ αρέσει αυτό το πρόσωπο – η Συνειδητή Ψυχή, το βλέπω σαν την εξέλιξη μου, αλλά δυσανασχετώ με όλα όσα αναγκάστηκε να τραβήξει. Με έλκει όμως η εκδοχή μου αυτή, με γεμίζει ελπίδες.»

«Εμένα μ’ αρέσει το ταξίδι! Νιώθω να ενηλικιώνομαι μέσα από αυτό!» απαντάει η Συνειδητή Ψυχή.

Η Τέρψη λέει ότι χαίρεται που η μάνα της νευρίασε και την διεκδίκησε. «Ήμουν πολύ καιρό στην κοιλιά της αλλά την ένιωθα να περνάει δύσκολα και να μην με σκέφτεται πολύ. Εγώ την λατρεύω και νιώθω πολύ αφοσιωμένη σε αυτήν. Και μου αρέσει ειδικά η τελευταία της εκδοχή, που είναι πιο ηδονιστική! Εσύ με συνέλαβες», λέει στη Θυμωμένη Ψυχή, «κι εσύ με γέννησες!», λέει προς τη Συνειδητή Ψυχή.

«Φοβάμαι, μήπως γίνεις ίδια η νόνα σου! Αλλά και με τον πατέρα σου έχω νεύρα», λέει η  Θυμωμένη Ψυχή. «Δεν πήρε ποτέ θέση, ήταν στην καμαρούλα του όσο εγώ πάλευα μόνη μου.»

Ο Έρωτας διαμαρτύρεται: «Είμαι άντρας, μην περιμένεις από μένα να σκέφτομαι σαν γυναίκα. Ιδέα δεν είχα για τις δοκιμασίες που σε είχε υποβάλλει  η μάνα μου. Το θεωρώ άρρωστο να βάλεις έναν ερωτευμένο άνθρωπο σε μια τέτοια διαδικασία. Δεν θα περνούσε καν από το μυαλό μου.»

«Σε λατρεύω ακόμα κι αν με βρίζεις!» λέει στον γιο της η Αφροδίτη γελώντας με την καρδιά της. Όλη την ώρα είναι εξαιρετικά ευδιάθετη.

«Τώρα που είμαι αθάνατη, δεν έχω κανένα θυμό προς την Αφροδίτη», λέει η  Συνειδητή Ψυχή. Την αθανασία την κέρδισα ακριβώς μέσα από τη διαδικασία να περάσω τους άθλους, να γνωρίσω ποια είμαι βαθιά μέσα μου. Αλλιώς θα είχα μείνει στο αρχικό μου επίπεδο, κλεισμένη σε ένα προστατευμένο παλάτι χωρίς να βλέπω τον Έρωτα.

«Εγώ αυτό δυσκολεύομαι να το δω,» λέει η  Θυμωμένη Ψυχή.  «Εμένα σαν καψόνια μου μοιάζουν οι άθλοι κι όχι σαν δρόμος που μου ανοίγει η Αφροδίτη για να εξελιχτώ. Αποκλείεται! Δεν το δέχομαι αυτό!»

«Δεν το δέχεσαι, γιατί δεν θέλεις να αναλάβεις τις ευθύνες σου! Η Αφροδίτη είναι μια θεά, ξέρει κάτι παραπάνω από τους θνητούς!» λέει πειραγμένα ο Δίας. 

Η Ψυχή που μαστιγώνει τον εαυτό της με θλίψη κι έγνοιες λέει ότι φοβάται να γίνει σαν την αθάνατη Συνειδητή Ψυχή. «Φοβάμαι να γίνω ισότιμη με τον αγαπημένο μου, σα να μην το αξίζω. Από τη μια μου αρέσει, αλλά νιώθω και άβολα. Είμαι μπερδεμένη. Νιώθω μικρή. Το πληγωμένο, ενοχικό παιδί που πιστεύει ότι πάντα εκείνο φταίει.» Από τώρα θα τη λέμε η Ψυχή-παιδί.

«Ήτανε σκληρό για σένα, να σε πάρει ο άνεμος σε ένα άγνωστο μέρος και να πιστεύεις ότι θα σε κατασπαράξει ένα τέρας. Και όλη η μοναξιά που βίωνες πριν…» λέει η συντονίστρια.

Η Θυμωμένη Ψυχή την κοιτάζει και της λέει: «Σε είχα ξεχάσει!» Η συντονίστρια την προτρέπει να έρθει σε επαφή με το παιδί μέσα της, να το πάρει αγκαλιά.»

«Εγώ είμαι η Αθανασία, ο δρόμος προς αυτήν.» λέει μια γυναίκα που ήταν μέχρι τώρα σιωπηλή. «Τους καταλαβαίνω όλους, ξέρω. Μπορώ να συνδέσω όλα τα κομμάτια…» «Είσαι ψηλά στον Όλυμπο;» ρωτάει χαμογελώντας η συντονίστρια. «Ναι», απαντάει γελώντας. «Κι εγώ είμαι εδώ,» λέει η Τέρψη, «αλλά σύντομα θα κατέβω». «Όλοι ανεβοκατεβαίνουμε!» συγκατανεύει η Αθανασία. «Θα μπορούσα να είμαι και η Συνειδητότητα.»

«Τι χρειάζεσαι για να νιώσεις καλύτερα;» ρωτάει η συντονίστρια την  Ψυχή-παιδί. «Θάρρος! Και να απαγκιστρωθώ από τη θλίψη μου. Την έχω σαν καταφύγιο.»

«Εγώ πάντως αμφισβητώ όλα όσα έγιναν και όλα όσα λέτε εδώ!» επεμβαίνει η Ψυχή που αμφισβητεί. «Τίποτα από αυτά δε δέχομαι! Ούτε την Αθανασία, ούτε και τον μελλοντικό μου εαυτό (τη Συνειδητή Ψυχή). Κάτι ουσιαστικό λείπει για να μπορώ να εμπιστευτώ ότι είναι αληθινό, ότι δεν προσποιείται! Δεν με πείθει…»

«Ναι,», συμφωνεί η συντονίστρια. «Καταρχήν, δεν υπάρχει επαφή με τον Έρωτα…»

«Εγώ σε αναγνωρίζω,» λέει η Συνειδητή Ψυχή γυρίζοντας προς την πτυχή της. Την κοιτάζει τρυφερά.

Η Ψυχή που αμφισβητεί: «Εμένα αμφισβητώ. Με μένα θυμώνω! Και τους άθλους δεν τους βλέπω σαν ευκαιρία, αλλά σαν συνέπεια της τραγικής μου αφέλειας, που εμπιστεύτηκα της αδερφές μου. Το παράπονό μου ξεκινάει με το πόσο εύπιστη και άβουλη είμαι! Έπρεπε να είχα ζητήσει στον άντρα μου να μου δείξει το πρόσωπό του…! Γιατί τόσο απλά υπακούω τους άλλους και δεν διαμαρτύρομαι; Γιατί δεν είπα στους γονείς μου: Πού πάτε να με στείλετε?? Και τώρα νιώθω σαν ένας Καραγκιόζης όταν μου λέτε τι ωραία που τα κατάφερα! Γιατί πρέπει να έρθει κάτι εξωτερικό για να μου ξυπνήσει τον αυτοσεβασμό, την αυτοαξία? Γιατί πρέπει να έρθει ο Έρωτας για να βρω εγώ την ουσία μου? Γιατί να μην γνωρίζω την πραγματική μου ομορφιά?» φωνάζει με πίκρα. Μετά η φωνή της σπάει και λέει κλαίγοντας: «Δεν θέλω η θλίψη μου να γίνει αλαζονεία. Να λέω Αχ πόσα τράβηξα! Είναι δική μου η Θλίψη, δεν ανήκει στην Αφροδίτη! Εμένα αμφισβητώ, γιατί δε γνώριζα την αξία μου! Και αν δεν τα βρω με τον εαυτό μου, δεν θέλω κανένα ταξίδι, κανέναν άθλο και κανέναν Έρωτα! Γιατί θα είμαι πάλι ένα φτερό στον άνεμο… να υπακούω τον καθένα. Αν χρειαστεί θα πω κι ένα ΟΧΙ στον Έρωτα!»

Η Αφροδίτη γελάει. Η Ψυχή που αμφισβητεί της λέει: «Δε με ενοχλεί καθόλου το γέλιο σου. Πρώτη φορά επαναστάτησα! Πρώτη φορά αδιαφορώ αν κάποιος  με χλευάζει… Είμαι για πρώτη φορά ο εαυτός μου!»

Η Ψυχή-παιδί πηγαίνει κοντά της. Η Θυμωμένη Ψυχή επίσης μετακινείται.  «Τώρα αναγνωρίζω καλύτερα την αξία μου,» λέει η Ψυχή που αμφισβητεί. «Θέλω να νιώθω μια ήρεμη δύναμη, όχι εφηβικά ξεσπάσματα. Κουράστηκα να είμαι μεταξύ σιωπής και αυθάδειας! Ζητάω ηρεμία για να δω τι θέλω…»

«Έχουμε ένα παιδάκι με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά», λέει η συντονίστρια. «Είναι γλυκό, καλοσυνάτο και πανέμορφο. Μεγαλώνει και γίνεται κοπέλα. Και μαζί της μεγαλώνει και η ομορφιά της.  Τόσο πολύ, που αρχίζουν να την προσκυνούν. Την λατρεύουν, αλλά φιλίες δεν έχει. Η ίδια δε νιώθει περήφανη, γιατί δεν έκανε κάτι για να κερδίσει αυτόν το θαυμασμό. Κλείνεται και γίνεται μοναχική.  Τη διαφορετικότητά της τη βιώνει ως κάτι αρνητικό.» «Δεν είχα επαφή με τον εαυτό μου!» συμπληρώνει η Ψυχή που αμφισβητεί.

Η Αθανασία της λέει: «Βρίσκεσαι στη φάση που συναντάς τον Πάνα. Πρέπει να αποφασίσεις, αν και πως θέλεις να συνεχίσεις τη ζωή σου!»

Η Ψυχή που αμφισβητεί: «Με παρηγορεί ότι πάντα βρισκόταν βοηθοί στο δρόμο μου. Γιατί ένιωθα πολύ μόνη!»

Η Τέρψη τη ρωτάει: «Ποια σε βοήθησε τελικά στη ζωή σου; Ποια έβγαλε από μέσα σου όλες τις ικανότητές σου, τις δυνάμεις σου, αποφασιστικότητα, αυτοεκτίμηση, ε; Ο εχθρός είναι αυτός που σε πιέζει να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς… Πες μου! Θέλω να το ακούσω!»

«Το κίνητρό μου ήταν ο Έρωτας!» απαντάει κάπως μπερδεμένη η Ψυχή που αμφισβητεί.

«Είμαι ο Ζέφυρος και έχω την ικανότητα να πηγαίνω τους ανθρώπους από μια κατάσταση σε άλλη!» λέει ένας άντρας. «Περιμένω να με δείτε! Ήμουν εκεί, σε κάθε άθλο, σε κάθε αλλαγή σου! Αν θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω.»

«Η λέξη Ζέφυρος αποτελείται από το ζόφος και το φάος, δηλαδή από το σκοτάδι στο φως.» συμπληρώνει η συντονίστρια.

Μετά ρωτάει τον  Δία, ο οποίος στέκεται ανάμεσα από την Ψυχή και τον Έρωτα, αν τους  χωρίζει ή  τους ενώνει. Εκείνος απαντάει: «Εγώ δεν έχω καμία ανάμειξη. Ούτε κανένας άλλος θεός φέρει ευθύνη για τη ζωή ενός θνητού. Τους αφήνουμε να κολυμπούν… Ή θα πνιγούν ή θα βγουν στη στεριά…»

Η Αφροδίτη συμφωνεί και επαυξάνει: «Στους θνητούς έχουν δοθεί τόσα εργαλεία, αλλά αυτοί επιμένουν στην γκρίνια και βολεύονται στην απραξία τους. Εστιάζουν σε αυτά, που δεν τους αρέσουν, αντί να προχωρήσουν και να δημιουργήσουν αυτά που θέλουν. Δεν παίρνουν πρωτοβουλίες! Αφήνονται να τους πάρει ο άνεμος… Δεν το’ χει ακόμα η Ψυχή… Γι’ αυτό και ο Έρωτας δεν τη βλέπει.»

«Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου! Αλλιώς θα ήμασταν θεοί! Χρειαζόμαστε το χρόνο μας…!» απαντάει η Συνειδητή Ψυχή.

«Ναι,» συμφωνεί η Αφροδίτη, «απλά θέλω να επισημάνω, ότι μέσα από μένα όλες οι γυναίκες γεννιόσαστε ευλογημένες! Να μην το ξεχνάτε! Να απολαμβάνεται τον εαυτό σας και τη ζωή!»

«Ο μύθος σε περιγράφει ως γεμάτη ζήλεια και φθόνο» λέει η συντονίστρια στην Αφροδίτη. «Έτσι νιώθεις;»

«Είναι παρεξηγήσεις των θνητών», απαντάει η Αφροδίτη. «Απλά, σε αυτή την κατάσταση που το βλέπω το κοριτσάκι δεν το θέλω για νύφη μου.» Δείχνει την Θυμωμένη Ψυχή, η οποία κάνει διάφορους θορύβους, εκνευρισμένη. «Όλα γίνονται για την εξέλιξή της, όχι για να ταλαιπωρηθεί.» συμπληρώνει η Αφροδίτη.

«Σε επηρεάζει η στάση της μάνας σου;» ρωτάει η συντονίστρια τον Έρωτα. «Νιώθω να την βλέπω από ένα άλλο επίπεδο, ως θεός που παρατηρεί μια θνητή.» απαντάει εκείνος. «Σέβομαι τον έρωτά μου απέναντί της…»

«Με ποια απ’ όλες συνδέεσαι;» «Από την αρχή αυτή αγάπησα» γυρίζει προς την Ψυχή που αμφισβητεί. «Μου άρεσες όπως ακριβώς ήσουν. Μπορεί να έβαλα τον πήχη λίγο ψηλά, για δικούς μου λόγους. Μπορούσα να μην θεωρήσω παράβαση, ότι με κοίταξες…»

Η συντονίστρια: «Γιατί δεν επιτρεπόταν να σε κοιτάξει; Δεν το ήθελες εσύ ή θεωρούσες ότι η ίδια δεν θα το άντεχε;»

Ο Έρως: «Θα αποκάλυπτα το πρόσωπό μου αργότερα. Στην αρχή ήθελα να δω πως θα είμαστε μεταξύ μας σαν δυο άνθρωποι. Χωρίς να είναι επηρεασμένη από την καταγωγή μου και την ομορφιά μου. Σίγουρα βλέποντάς με θα έπεφτε τάβλα. Πάντα έτσι είναι στην αρχή. Μετά βγαίνουν όλα τα κουσούρια… Δεν ήθελα από την αρχή να δείξω το πρόσωπό μου γιατί είμαι πάρα πολύ ωραίος και νιώθω πάρα πολύ ωραίος!»

Εντωμεταξύ η Ψυχή που αμφισβητεί τον κοιτάζει με λατρεία. «Είμαι πάρα πολύ ερωτευμένη!» λέει ντροπαλά και ταυτόχρονα ενθουσιασμένα. Από τώρα θα την αποκαλούμε Ερωτευμένη Ψυχή. «Μιλάει και λιώνω…!» παραδέχεται. Η Θυμωμένη Ψυχή της λέει γελώντας: «Είναι απίστευτη η μετάλλαξή σου!»

Και Ψυχή-παιδί νιώθει καλά με την Ερωτευμένη Ψυχή. Της ζητάει να την πάρει αγκαλιά και μετά να την πάει στον Ζέφυρο. Αυτό παραξενεύει την Ερωτευμένη Ψυχή.

Η συντονίστρια λέει στην Ερωτευμένη Ψυχή: «Αυτή η πτυχή σου προοριζόταν για θάνατο. Πίστευε ότι πάει να την κατασπαράξει ένας δράκος και αντί γι’ αυτό βρήκε τον έρωτα. Δεν είχε προλάβει να ερωτευτεί, δεν το έκανε συνειδητά όπως εσύ. Η Ψυχή-παιδί χρειάζεται με τη δική της θέληση να πει στον Ζέφυρο: Ναι, πέρασέ με από το κοριτσίστικο-εφηβικό στη θηλυκότητα!»

«Σωστά,» επιβεβαιώνει η Ψυχή-παιδί, «και επίσης θέλω να με μεταφέρει από τη θλίψη σε μια άλλη κατάσταση.» Πάει στον Ζέφυρο και του λέει: «Επιλέγω το φως, πήγαινέ με εκεί!» Μετά νιώθει αυτοπεποίθηση.

Ο Έρως κοιτάζει τρυφερά την Τέρψη και λέει με περηφάνια: «Βλέπω τόση ομορφιά και τόσο ναρκισσισμό, λες και κοιτάζω τον καθρέφτη!» Όλοι γελάνε. «Μ’ αρέσει να μοιάζεις στον πατέρα σου,» λέει η πρώην Θυμωμένη Ψυχή, η οποία πια δεν είναι θυμωμένη.

Η Ερωτευμένη Ψυχή βρίσκεται στην αγκαλιά του Έρωτα και το απολαμβάνει. Κρύβονται όμως από τα μάτια της Αφροδίτης.

Η συντονίστρια: «Σαν να βρισκόμαστε στην εποχή, που τον συναντούσε μόνο τη νύχτα. Θα χρειαστεί να διεκδικήσει μια ισότιμη σχέση μαζί του και να δημιουργήσουν επίσημα μια καινούρια οικογένεια, ένα νέο σύστημα, όπου και η Ψυχή θα τιμάται ως μητέρα. Να μπορέσει να κοιτάξει την Αφροδίτη με αυτοπεποίθηση, ότι δεν ήρθε ψάχνοντας τον Έρωτα-γιο της θεάς, αλλά τον Έρωτα-σύντροφό της και πατέρα του παιδιού τους.

Δεν είναι περίεργο ότι ο Έρωτας είναι ισότιμος με τη μάνα μου μόνο τη νύχτα, που βρίσκεται στην αγκαλιά του Μορφέα;» συλλογίζεται η Τέρψη. «Ήταν πιο δυνατός από τον Μορφέα, μπόρεσε να τον μαζέψει στο κουτί της Περσεφόνης…»

Η Αθανασία νιώθει πονοκέφαλο και ταχυπαλμία: «Ήρθε η ώρα των άθλων!» λέει. «Χρειάζεται να κινηθείς επιτέλους» λέει στη Θυμωμένη Ψυχή, η οποία της εναντιώνεται. Μοιάζει να γίνεται αντιδραστική με τον καθένα, που θα της πει τι να κάνει. Το αισθάνεται σαν κριτική.

«Δες την σαν κάτι δικό σου, μια ποιότητά σου, που σε περιμένει. Ή σαν τον Ανώτερο σου εαυτό. Πολλές φορές αντιστεκόμαστε  σε κάποιες δυνάμεις, επειδή τις θεωρούμε εξουσιαστικές και εξωτερικές.  Αν όμως συνειδητοποιήσουμε ότι είναι κάτι δικό μας, μια εσωτερική φωνή που γνωρίζει τι έχουμε να κάνουμε και μας προτρέπει να μην το αναβάλλουμε άλλο, κάτι θα αλλάξει.» προτείνει η συντονίστρια.

«Νιώθω άγχος. Με πιέζουν όλοι!» διαμαρτύρεται η Θυμωμένη Ψυχή.

Η Αφροδίτη λέει: «Οι άνθρωποι είναι τεμπέληδες…! Αλλά ζητήστε βοήθεια, και θα σας δοθεί!»

«Μην είσαι τόσο αυστηρή με τους ανθρώπους!» λέει η Συνειδητή Ψυχή σιγανά. «Σέβομαι όλους τους θεούς, αλλά πρέπει να υπερασπιστώ το είδος μου. Εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε χρόνο.»

«Τι στόχους έχεις για τον εαυτό σου; Τι θέλεις;» ρωτάει η συντονίστρια τη Θυμωμένη Ψυχή.

«Ακόμα δεν ξέρω! Νιώθω όλοι να περιμένουν από μένα κάτι και να με κατηγορούν ότι δεν αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Νιώθω μπερδεμένη!» Στην ερώτηση «Εμένα θα με αναλάβεις;» που της έκανε η Τέρψη, απαντάει ότι μάλλον δεν νιώθει ακόμα έγκυος. Κοιτάζει τη Συνειδητή Ψυχή: «Εμπιστεύομαι τη διαδικασία, αλλά νιώθω καταπίεση, μέχρι να γίνω σαν κι εσένα…»

«Κι έτσι άνοιξες το κουτί της Περσεφόνης… Να πάρεις αναβολή…» είπε η Αφροδίτη.

«Κανένας δεν σε πίεσε για τίποτα! Μέσα σου δημιουργείται η ένταση και βλέπεις όλους σαν εχθρούς.» συμπληρώνει ο Δίας.

«Ενώ είμαστε βοηθοί σου, πιστεύεις ότι σε κρίνουμε και μας επιτίθεσαι.» συμφωνεί η Αθανασία με τους υπόλοιπους. «Αυτό είναι αλαζονικό. Και με πονάει πολύ.»

Ο Δίας: «Οι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι μέσα στα δράματά τους. Ψάχνουν για σωτήρες και τα βάζουν με τους θεούς.»

«Και γι’ αυτό καθυστερούν να γεννήσουν την ηδονή…!» συμπληρώνει η Τέρψη. «Μοιάζει να με φοβούνται, δε με πλησιάζουν.»

Η συντονίστρια: «Νιώθεις έλλειψη ελευθερίας. Γι’ αυτό αντιδράς. Μόλις συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ελεύθερη να κάνεις ό,τι θέλεις, ότι μπορείς να παραμείνεις στη θλίψη και στην αμφισβήτηση, ότι είναι στο χέρι σου να δεις την παρέμβαση της θεάς Αφροδίτης ως βοήθεια ή ως τιμωρία, θα χαλαρώσεις. Πρόκειται για ένα παιχνίδι, όπου εσύ ορίζεις την έκβασή του με τη στάση σου και τις επιλογές σου. Όλες οι ανώτερες δυνάμεις είναι στην ουσία τα εργαλεία σου. Τι θέλεις για να νιώσεις καλά;»

«Θέλω να τα βρω με τον εαυτό μου!» λέει η Θυμωμένη Ψυχή και μαζεύει τα υπόλοιπα κομμάτια της, την Ερωτευμένη, την Ψυχή-παιδί και τη Συνειδητή. Μετά από λίγο νιώθει πιο ήρεμη και κοιτάζει την Αθανασία. «Τι να κάνω τώρα;» τη ρωτάει. «Ζήτα βοήθεια από την Αφροδίτη!» απαντάει η Αθανασία.

«Πρώτα θέλω να δω τη μαμά μου!» συνειδητοποιεί ξαφνικά η Ερωτευμένη Ψυχή.  «Νιώθω να αντιλαμβάνομαι τη θηλυκότητα μου για πρώτη φορά!»

«Χρειάζεσαι να πάρεις την επιβεβαίωση ότι είσαι ενήλικη και ελεύθερη να ακολουθήσεις τον έρωτα; Την άδεια της;» ρωτάει  η συντονίστρια. «Ναι, θέλω την ευχή της!» λέει η Ψυχή. «Συμφωνώ κι εγώ. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να πάω στην Αφροδίτη!» προσθέτει η Θυμωμένη Ψυχή.

 Στέκονται μπροστά στη Μητέρα της Ψυχής. Η Ερωτευμένη λέει με απορία: «Γιατί σε βλέπω για πρώτη φορά;»

«Γιατί με έβλεπες μόνο σα μαμά σου, όχι σαν γυναίκα…» απαντάει η Μητέρα της.

«Προσκυνούσες την ομορφιά μου, αλλά δε μ’ άφησες να μεγαλώσω. Με κρατούσατε μικρό παιδί!» είπε η

Ψυχή-παιδί. «Τώρα μεγάλωσα και σου ζητώ την ευχή σου! Θα αναλάβω εγώ τον εαυτό μου!»

Η Μητέρα της Ψυχής: «Είσαι γυναίκα πια! Και είσαι ελεύθερη να το βιώσεις… Σ΄ αγαπώ!»

«Ούτε λέξη για ηδονή…!» λέει η Τέρψη με απογοήτευση. Η Μητέρα της Ψυχής κοιτάζει την εγγονή στα μάτια και μετά γυρίζει στην κόρη της: «Είσαι ελεύθερη να νιώσεις ηδονή. Να γεννήσεις ηδονή και απόλαυση! Είναι ωραίο να είσαι γυναίκα! Σου το εύχομαι με όλη μου την καρδιά, αν κι εγώ δεν το έχω ζήσει πλήρως…»

«Θέλω να είμαι ελεύθερη…» λέει η Ερωτευμένη Ψυχή. Ο Δίας, η Αφροδίτη και η Αθανασία βάζουν τα γέλια. Ζητά να είναι κάτι που ήταν ανέκαθεν…

«Στην οικογένεια μας οι γυναίκες δεν ήταν ελεύθερες!» απαντάει η  Ερωτευμένη Ψυχή. «Ναι,» συμφωνεί η συντονίστρια. «Καταλαβαίνεις τώρα, γιατί πρέπει να πάρεις τη μύηση από τη θεά Αφροδίτη; Γιατί δε μπόρεσε να σου τη δώσει η μάνα σου; Έβλεπε μόνο την ομορφιά σου, τη σεξουαλικότητά σου δεν την έβλεπε. Και τον σύντροφό σου τον φανταζότανε τέρας…»

Η Ψυχή (όλες οι πτυχές μαζί) πηγαίνει προς την Αφροδίτη, η οποία είναι όμως απόμακρη. Δεν θέλει να της μιλήσει.

«Κάτι σου λείπει», λέει η συντονίστρια στην Ψυχή . «Ο πόνος για τον χαμένο έρωτα, που δηλώνει πόσο πολύ τον αγαπούσες. Ακόμη δεν τον έχεις συνειδητοποιήσει. Και η λαχτάρα να τον βρεις…»

«Επίσης χρειάζεται ταπεινότητα, όταν έρχεσαι να ζητήσεις βοήθεια σε ανώτερες δυνάμεις. Δεν έρχεσαι να διεκδικήσεις. Μόνο σαν ικέτης…» προσθέτει η Αθανασία. «Μέχρι τώρα δεν είχες καταλάβει την πραγματική της έννοια και αξία!»

«Περισσότερο με νοιάζει να γίνω ολοκληρωμένη γυναίκα. Δεν ψάχνω τον Έρωτα αυτή τη στιγμή… Αν και τον θέλω και ανυπομονώ να τον συναντήσω ξανά!» εκμυστηρεύεται η Ερωτευμένη Ψυχή.

«Αφού είμαι εδώ τόση ώρα και δε με βλέπεις!» λέει η Συνειδητή Ψυχή.

«Σε ξεχνάει…!» χαμογελάει η συντονίστρια. «Μέσα στα σκαμπανεβάσματά της ήταν έτοιμη να τα παρατήσει, να πνιγεί, να πέσει από τον πύργο… Ακριβώς επειδή σε ξεχνάει… Αλλά μετά πάλι σε θυμάται και βρίσκει δύναμη να προχωρήσει! Είσαι πολύ σημαντική πτυχή. Όπως και ο Ζέφυρος είναι μια έννοια-κλειδί, μπορεί να σε πάει όπου του ζητήσεις! Η πρόθεσή σου γίνεται από μηχανής θεός»

Οι πτυχές της Ψυχής ξαναενώνονται και η Θυμωμένη μετατρέπεται στην Ψυχή έτοιμη να γίνει σύντροφος και μητέρα. Πλησιάζουν τον Έρωτα και αγκαλιάζονται όλοι μαζί, κρατώντας στο κέντρο την Τέρψη.

 

Στον τελικό κύκλο μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας:

Ο εκπρόσωπος της Τέρψης λέει ότι η ηδονή είναι δώρο των θεών και  του κάνει εντύπωση πως η ανθρωπότητα δεν επιλέγει να τη βλέπει. «Σε προσωπικό επίπεδο συνειδητοποιώ ότι είναι στο χέρι μου να επιλέγω την ηδονή, την απόλαυση, την τέρψη της ψυχής και του σώματός μου. Την ευημερία, την αφθονία και την επιτυχία.»

Η εκπρόσωπος της Ψυχής που αμφισβητεί λέει ότι θα κρατήσει την αίσθηση ότι η αγάπη υπάρχει και δεν χρειάζεται να παγιδεύεται μεταξύ μιας αμφισβήτησης από τη μία πλευρά και αγωνιώδους προσπάθειας να την κερδίσει, από την άλλη. Απλά να εμπιστευτεί την αγάπη και να είναι ανοιχτή να την δεχτεί.

Η εκπρόσωπος της Θυμωμένης Ψυχής αναγνωρίζει την αντίσταση που έχει απέναντι στην εξουσία (είτε εξωτερική είτε εσωτερικευμένη). «Καταλαβαίνω, ότι εγώ την αφήνω να με επηρεάσει!» είπε.

«Ως αγέννητος, ήμουν ανάμεσα σε δύο κόσμους και σα να βλέπω κάποια πράγματα πιο ξεκάθαρα», της λέει ο εκπρόσωπος της Τέρψης. «Δες μέσα στην εξ-ουσία την έννοια της ουσίας. Προέρχεται εκ της ουσίας. Μπορεί αυτό να σε βοηθήσει…»

Η εκπρόσωπος του Έρωτα λέει: «Όταν ο έρωτας εμφανίζεται, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι τόσο αυτούσιο, θεϊκό. Δεν χρειάζεται να του βάλεις καμία ταμπέλα, απλά το ζεις με όλη τη γεύση του και το άρωμά του. Αν όμως αρχίσεις να το εξετάζεις, η μαγεία χάνεται. Ο έρωτας δεν φταίει για τη δυστυχία και την ταλαιπωρία που βίωσε η γυναίκα στα διάφορα στάδια. Ο έρωτας δεν έχει ανάγκη από ένα βάθρο, αιωρείται… Χάρηκα πολύ που το έζησα!»

Η εκπρόσωπος της Αφροδίτης είναι ενθουσιασμένη ότι ανακάλυψε την θεά μέσα της. Νιώθει γεμάτη ενέργεια και δύναμη. Λέει για τον έρωτα ότι είναι ένστικτο, όχι συναίσθημα. Επίσης τονίζει ότι οι θεοί σέβονται πάρα πολύ τα εργαλεία μετουσίωσης, όπως αυτά εκπροσωπήθηκαν από τον Ζέφυρο και τον Δρόμο προς την Αθανασία.

Η εκπρόσωπος του Δία: «Ήταν ένα θαύμα για μένα η σημερινή εκπροσώπηση. Στη ζωή μου υπήρξα συχνά η Ψυχή που βιώνει το δράμα της. Με βοήθησε πολύ που βίωσα την αποστασιοποίηση από τον πόνο, που συνήθως με ρουφούσε και με διέλυε. Ελπίζω αυτή την θεϊκή υπόστασή μου να την πάρω μαζί μου, να μην τη ξεχάσω. Να θυμάμαι και τα εργαλεία μου, που περιμένουν πότε θα τα αξιοποιήσω. Επίσης, θέλω να μοιραστώ ότι έχω ένα αυτοάνοσο και σε μια θεραπεία μου  είπαν να κάνω μέσα μου την δήλωση Είμαι αθάνατη! Αυτό σήμερα το ένιωσα στο πετσί μου!»

 

Ο μύθος έχει πάρα πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Ο καθένας θα πάρει αυτό, που του είναι χρήσιμο την συγκεκριμένη στιγμή της ζωής του.

 

 

Φλεβάρης 2019,  Αθήνα   «Όταν τον αμφισβητείς, τον χάνεις!» 

Μετά την αφήγηση του μύθου μια γυναίκα λέει με θυμό: «Μ’ ενοχλεί το γεγονός ότι κανείς δεν την κοιτάει ουσιαστικά. Μόνο την ομορφιά της βλέπουν. Ούτε αντέδρασαν στον χρησμό, παρά την πήγαν σαν αρνάκι σε σφαγείο… Και όλες αυτές οι απαγορεύσεις! Επίσης και ο Έρωτας με θύμωσε! Κάθεται πεισματωμένος στην καμαρούλα του, ενώ η κοπέλα τραβάει όλες αυτές τις δοκιμασίες! Άσε που είναι κάτω από την επιρροή της μητέρας του! Ό,τι του λέει, το κάνει!» Την ονομάζουμε Η θυμωμένη Ψυχή.

«Γιατί πρέπει να υπάρχουν όλες αυτές οι συνθήκες; Το: Δεν πρέπει να με δεις! Το: Δεν θα το ανοίξεις! Άνθρωποι είμαστε,  όσες απαγορεύσεις και να μας κάνουν οι άλλοι, αν δεν πηγάζουν από μέσα μας, αν δεν είναι δική μας επιλογή, δεν πρόκειται να υπακούσουμε! Ίσως μέσα από το ταξίδι στην πορεία κανείς να καταλάβει γιατί κάτι απαγορευόταν, αλλά όσο δεν έχει προσωπική εμπειρία, δεν μπορεί, θα την κάνει την παράβαση!… Αλλιώς δεν έχει την ελεύθερη βούληση, την ελευθερία της ψυχής!» λέει μια γυναίκα με αγανάκτηση. Ήρθε καθυστερημένη, ακριβώς την ώρα που τελείωσε η αφήγηση του μύθου και δεν γνωρίζει καθόλου την ιστορία. «Δεν ξέρω τι συνέβη!» λέει. Ας την ονομάσουμε  Η Ψυχή σε άγνοια.

«Προς τα πού σε πάει αυτή η αγανάκτηση; Προς τον Έρωτα; Προς τη Μοίρα;» ρωτάει η συντονίστρια.

«Δεν τα βάζω με τον Έρωτα, στο ίδιο επίπεδο μας νιώθω!» απαντάει η Ψυχή σε άγνοια. «Θυμώνω με κάτι ανώτερό μας!»

«Γιατί δεν επιτρεπόταν να τον δει;» ρώτησε η Ψυχή . «Πού είναι ο Έρωτας, να μας εξηγήσει;!»

«Έτσι είναι ο έρωτας!» διαπιστώνει η  Ψυχή σε άγνοια. «Αν τον κοιτάξεις καλά καλά, μπορεί και να σου περάσει! Αλλά είναι και αναπόφευκτο να θέλεις να γνωρίσεις τον άλλον, να θελήσεις να κοιτάξεις μέχρι το βάθος της ψυχής του! Είναι ωραίο να είσαι ερωτευμένος, αλλά θέλεις να το προχωρήσεις κι άλλο! Μπορεί να θελήσεις να δοκιμάσεις τον άλλο, ή ακόμα και να υποτάξεις την ψυχή του, για να τον έχεις σίγουρο… Συχνά δεν έχουμε την ωριμότητα να φτάσουμε μέχρι το καλό τέλος, στην τέλεια σχέση. Θα ήθελα πάντως να πιστεύω στην ένωση των ψυχών και στο θεϊκό που γεννιέται μέσα από αυτήν!»

«Ναι, πραγματικά, στην αρχή μιας ερωτικής σχέσης βλέπουμε κυρίως αυτό που γίνεται τη νύχτα, όταν αγγίζονται τα σώματα. Ακόμα δεν γνωρίζουμε τον άλλον, δεν ξέρουμε ποιος είναι. Δεν έχουμε δει στο φως τα μυστικά του…» λέει η συντονίστρια.

 

Μια γυναίκα έχει δάκρυα στα μάτια της και περιγράφει συναισθήματα πόνου και πίκρας. Σφίξιμο στο στομάχι. «Νιώθω να πνίγομαι!» λέει. «Δεν έχω καθόλου σκέψεις να περιγράψω πως νιώθω. Σα να μην είμαι άνθρωπος. Ίσως το συναίσθημα της Ψυχής; Ο πόνος; Μια πληγή είμαι!» Η θυμωμένη Ψυχή την κοιτάζει με συμπόνια. «Κουβαλάς  και τους παλιούς μου πόνους, όχι μόνο τον πόνο του χωρισμού από τον Έρωτα αλλά και το μαστίγωμα από τη θλίψη και τις έγνοιες.»

Η Αφροδίτη λέει: «Εγώ κινώ τα νήματα!»

«Αυτό με εκνευρίζει αφάνταστα! Όλοι μου λένε τι να κάνω κι εγώ κινούμαι τελείως σαν άβουλη! Πήγαινε να σε φάει το τέρας κι εγώ πάω. Πάρε το μαχαίρι να σκοτώσεις τον Έρωτα κι εγώ το κάνω! Μου στερούν την ελευθερία!» λέει η θυμωμένη Ψυχή  με ένταση.

«Είσαι σε πλάνη! Έχεις την τύφλα σου! Δεν βλέπεις τίποτα και θέλεις να έχεις και ελευθερία! Πώς μπορείς να είσαι ελεύθερη όταν δεν γνωρίζεις τίποτα για τον εαυτό σου και για τον γύρω κόσμο;» λέει αυστηρά η Αφροδίτη. «Αυτό με συγκινεί!» δείχνει την Πληγή της Ψυχής. «Δεν θέλω να σε κάνω να υποφέρεις, αλλά να γνωρίζεις!»

«Με το ζόρι;» ρωτάει η θυμωμένη Ψυχή. «Είναι εκπαίδευση!» της απαντάει η  Ψυχή. «Γι αυτό με έβαλες σε δοκιμασίες; Για να είμαι πιο ώριμη και άξια για τον γιό σου;» γυρίζει προς την Αφροδίτη.

«Ακριβώς. Για να ξέρεις ποια είσαι! Να τον διεκδικήσεις! Να μην είσαι το παθητικό πλάσμα που απλά δέχτηκε τον χρησμό και θυσιάστηκε.» απαντάει εκείνη.

«Ναι, αλλά και ο γιος σου είναι λίγο άβουλος!» λέει η θυμωμένη Ψυχή.

 «Ο Έρωτας ενεργοποιείται στο τέλος. Αυτός είναι ο ρόλος του. Να μας κινητοποιήσει να βγούμε από τα συνηθισμένα, να κάνουμε την υπέρβαση. Να συνειδητοποιήσουμε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες μας.» λέει ο Έρωτας.   Η Αφροδίτη τον κοιτάζει με περηφάνια. «Χαίρομαι πολύ που ξέρεις τι κάνεις! Και που την άφησες να σε διεκδικήσει. Πριν έτσι κι αλλιώς δεν  σε έβλεπε!»

«Όσο για τους όρους, πάντα τους βάζουμε! Δεν αφήνουμε τον άλλο να μας πλησιάσει αμέσως! Σταδιακά επιτρέπουμε το πλησίασμα και την αποκάλυψη του εαυτού μας!» λέει μια άλλη πτυχή του Έρωτα, ο Τοξότης.

Η Ψυχή διαμαρτύρεται: «Εσύ το λες! Που κάνεις τους ανθρώπους να ερωτεύονται ακαριαία, να πέφτουν με τα μούτρα;;!!» μετά γυρίζει προς την Αφροδίτη:  «Και γιατί η ομορφιά να είναι τόσο σκληρή; Ο πανέμορφος άνθρωπος μπορεί εύκολα να σε εξουσιάσει…» «Επίσης θυμώνω με σένα!» κοιτάζει την Ψυχή σε άγνοια. «Πώς πήγες και εκμυστηρεύτηκες στις αδερφές σου καταστάσεις που είναι ιερές; Αφορούν μόνο εσένα και τον σύντροφό σου;;!!»

«Δεν είχα την κρίση να καταλάβω.» παραδέχεται η Ψυχή σε άγνοια.

«Τώρα, για να βρεις τον Έρωτα, που τον είχες και τον έχασες, πρέπει κυριολεκτικά να ξαναγεννηθείς…!» λέει η Ψυχή με στεναχώρια.

Η Αφροδίτη: «Είμαι ένα αρχέτυπο. Μια πηγαία δύναμη – η σεξουαλικότητα και η γοητεία. Μην ξεχνάτε την καταγωγή μου! Γεννήθηκα από το σπέρμα του Κρόνου, από το κομμένο του μόριο. Δεν γνώρισα γονείς που να με αγαπούσαν και να με έπαιρναν τρυφερά στην αγκαλιά τους. Υπάρχει μια επιθετικότητα της αρσενικής σεξουαλικότητας μέσα μου. Παρ’ όλο που είμαι μια απόλυτα όμορφη θεά, σαν να μου λείπουν θηλυκά συστατικά, η αγάπη, η αφοσίωση και η συμπόνια. Είμαι ο Άνιμος της γυναίκας. Είμαι κάπως αδίστακτη και κάνω ό,τι θέλω. Ο Έρωτας γεννήθηκε από το σμίξιμό μου με τον Άρη, τον θεό του πολέμου. Ταυτόχρονα όμως είμαι και η δύναμη μέσα στην κάθε γυναίκα να απελευθερωθεί στον έρωτα, στη σκέψη, σε όλη της τη ζωή. Το σύνθημά μου είναι Κάνω ό,τι θέλω! Αυτό η άμοιρη Ψυχή πού να το βρει; Πώς καν να το φανταστεί; Ναι μεν ομορφούλα, αλλά χωρίς καμία δύναμη! Με τι θέλγητρα ήθελε να κερδίσει ένα αρσενικό πέρα από το παρουσιαστικό της; Κανένας δεν την πλησίαζε έτσι κι αλλιώς…! Τι ήξερε για τον εαυτό της; Τι αυτοπεποίθηση είχε; Μηδέν! Γι’ αυτό ήθελα να την εκπαιδεύσω, για να αποκτήσει κάτι από μένα! Επίσης κι εγώ το έχω ανάγκη… Όποτε μου επιτρέψουν οι γυναίκες να μπω μέσα τους, να εκφράσουν την γοητεία και την ελευθερία τους, μέσα από αυτές κι εγώ συνδέομαι με τις θηλυκές ποιότητες κι αυτό με ολοκληρώνει. Έτσι αναβιώνω την ύπαρξή μου, καθημερινά.»

Η Ψυχή την κοιτάζει αποσβολωμένη.

Η Αφροδίτη συνεχίζει: «Αν είναι να σε λατρεύουν περισσότερο από μένα, ας έχεις τουλάχιστον τις πραγματικές μου αρετές! Για μένα ήσουν ένα όμορφο περιτύλιγμα, αλλά το περιεχόμενο έλλειπε. Θέλω να σου δώσω την σπίθα, την φλόγα, το πάθος…»

Ψυχή σε άγνοια αρχίζει να καταλαβαίνει: «Δεν είναι αρκετό να είμαι υπάκουη κόρη, καλή αδερφή, σεμνή γυναίκα… για να με ερωτευτεί κανείς. Πρέπει να έχω τη δύναμή μου, την προσωπικότητά μου!»

«Ακριβώς!» συμφωνεί η Αφροδίτη. «Τώρα που με αναγνωρίζεις, σε αναγνωρίζω κι εγώ!» είσαι η σπίθα μου μέσα σε κάθε γυναίκα.»

 Η άλλη εκπρόσωπος της Ψυχής όμως διαφωνεί με την Αφροδίτη: «Τις γυναίκες πας να τις απελευθερώσεις, αλλά τον γιο σου τον χειρίζεσαι! Δεν τον αφήνεις να βιώσει ελεύθερα τη ζωή του ως ενήλικας άντρας!»

«Αυτοτραυματίστηκε και την έπαθε!» απαντάει η Αφροδίτη. Ο πατέρας του ήταν πολεμοχαρής κι εγώ δεν έβαζα όρια στις σχέσεις μου. Κανένας δεν ήταν μαθημένος από σταθερή σχέση μέσα σε γάμο. Αρχικά ήθελα να την τιμωρήσω γιατί με εκτόπισε στα μάτια των ανθρώπων. Όταν όμως την ερωτεύτηκε ο γιος μου, ήθελα να την εκπαιδεύσω για να την εξελίξω… »

«Σωστά», λέει η Ψυχή λυπημένα. «Κατά λάθος τρυπήθηκε μόνος του από το βέλος του. Δεν ξέρω καν αν με αγαπάει πραγματικά… Κι εσύ είσαι πολύ χειριστική!» γυρίζει νευριασμένα προς την Αφροδίτη. «Με ενοχλούν οι άθλοι σου, τους βιώνω σαν εμπόδια για να είμαι με τον Έρωτα!» Μετά προχωρά προς τον Έρωτα: «Γιατί να μην είμαστε μαζί; Αφού οι ψυχές μας ενώθηκαν;»

Η Αφροδίτη λέει μαλακά: «Να σου θυμίσω ότι εκείνος είναι θεός ενώ εσύ μια θνητή κοπέλα;»

«Αυτό δεν το καταλαβαίνω!» απαντάει η Ψυχή. «Μας νιώθω ισότιμους! Αλλά όσο σκέφτομαι τα εμπόδια, μου βγαίνει ανασφάλεια. Μήπως δεν είμαι αρκετή…; Και του θυμώνω, ότι είναι τόσο καιρό εξαφανισμένος!»

«Είμαι πληγωμένος!» διαμαρτύρεται ο Έρωτας. «Όχι μόνο από το καυτό λάδι, αλλά και από την συμπεριφορά σου, από την έλλειψη εμπιστοσύνης!»

«Με κλόνισαν οι αδερφές μου!» απαντάει η Ψυχή.

«Ξεκαθάρισα μ’ αυτές όμως! Εκδικήθηκα!» συμπληρώνει η Θυμωμένη Ψυχή.

«Εγώ αυτό δυσκολεύομαι να το δεχτώ! Ήταν πολύ σκληρό!» συνοφρυώθηκε η Ψυχή.

 «Οι αδερφές είναι οι ανεξέλεγκτες πτυχές  μου, οι αμφιβολίες μου!» εξηγεί η Πληγή της Ψυχής.

«Εντάξει, το δέχομαι! Όπως και δέχομαι τη διαδικασία της ωρίμανσής μου μέσα από τους άθλους. Αλλά αναρωτιέμαι, τι έκανε ο Έρωτας για τη δική του εξέλιξη;; Μόνο εγώ πρέπει να προσπαθώ;» είπε η Ψυχή.

«Καλείσαι να κάνεις την εσωτερική σου πορεία άσχετα από το τι θα κάνει ο άλλος!» απάντησε η Πληγή της Ψυχής. «Είναι θεός ήδη…»

«Κολλημένος στη μητέρα του!» λέει σαρκαστικά η Ψυχή.

 Αφροδίτη: «Δεν ήρθε σε μένα  σαν μικρό παιδί στη μαμά του! Ήρθε, γιατί είχε ανάγκη να ξαναεμπιστευτεί το θηλυκό…» Η Ψυχή βάζει τα γέλια.

Αφροδίτη: «Μου κάνει εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεσαι καθόλου για την αξία των άθλων. Ποιες ιδιότητες κατάφερες να κατακτήσεις μέσα από αυτούς… Όσο για τον γιο μου, ξεκόλλησε από μένα από τη στιγμή που παρέκαμψε την εντολή μου να σου εμφυσήσει αγάπη προς έναν άνθρωπο ποταπό – τέρας, όπου θα επιβεβαίωνε και τον χρησμό. Προτίμησε να σε ερωτευτεί, αυτή ήταν η επανάστασή του και από τότε αυτονομήθηκε τελείως. Μπορεί και να ήθελε να γευτεί στο πετσί του τι έκανε στους άλλους, θεούς και θνητούς, με τα βέλη του… Το διασκέδαζε να τους  ανάβει φωτιές. Το ξέρω καλά, τον έχω στείλει πολλές φορές…»

«Δεν φερόταν λοιπόν κι αυτός ανώριμα;» ρωτάει θριαμβευτικά η Θυμωμένη Ψυχή.

«Από τη στιγμή που σε ερωτεύτηκα, σταμάτησα να το κάνω…» είπε ο Έρωτας Τοξότης.

Η συντονίστρια παροτρύνει την Ψυχή  να ασχοληθεί με την Πληγή της. Σαν να την αποφεύγει, η προσοχή της πηγαίνει στον Έρωτα και τις αδυναμίες του.

«Συνηθίζω τον πόνο και αρχίζω να τον μετατρέπω σε αδιαφορία. Θέλω ένα φάρμακο γι’ αυτό που περνάω.» λέει η Πληγή της Ψυχής. «Αλλά δεν ξέρω, αν πρέπει να μου το δώσει ο εαυτός μου ή ο Έρωτας.

«Όσο και να προσπαθεί να με καταλάβει ο Έρωτας, δεν με συμπονάει!» δηλώνει η Θυμωμένη Ψυχή. Συνεχίζει να παραπονιέται για τους άθλους που αναγκάστηκε να υπομείνει.

Η Αφροδίτη λέει αυστηρά: «Χάρη σου έκανα προσφέροντάς σου την ευκαιρία να τον ξανακερδίσεις. Δεν είσαι υποχρεωμένη να κάνεις τίποτα. Μόνη σου ήρθες! Τι περίμενες; Ότι θα έμενες στο παλάτι μου και κάποια στιγμή θα εμφανιζόταν ο Έρωτα σα να μην έτρεχε τίποτα;»

«Τα είχες όλα!» λέει ο Έρωτας.

«Αν τα έχεις όλα με όρους, είναι σα να μην έχεις τίποτα!» διαμαρτύρεται η Ψυχή.

«Έτσι είναι ο έρωτας. Όταν τον αμφισβητείς τον χάνεις. Κι εγώ βίωνα την ίδια συνθήκη με σένα. Κι εγώ σε άγγιζα στο σκοτάδι…» απαντάει ο Έρωτας.

Η συντονίστρια: «Έχει μεγάλη διαφορά αν το βλέπουμε σα μια ισότιμη σχέση όπου ο Έρωτας είναι ένας οποιοδήποτε άντρας, ή αν το δούμε συμβολικά. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μια Ψυχή που ψάχνει να βρει ποια είναι κι έναν Έρωτα που είναι αθάνατος. Ξέρει πολλά, έζησε πολλά. Πώς να τον συλλάβει η Ψυχή;»

«Εγώ δεν μπορώ να τον δω σαν θεϊκό ον!» λέει η Ψυχή. «Κι εγώ  νιώθω, σα να με υποτιμάει!» συμπληρώνει η  Θυμωμένη Ψυχή.

Η Συντονίστρια: «Επίσης φοβόσουν ότι είναι αλλόκοτο κι επικίνδυνο τέρας. Πρέπει να είναι πολύ δύσκολο για σένα. Παραμένει εξαιρετικά γοητευτικός και εξαιρετικά άγνωστος για σένα…»

«Οι γονείς μου τον έβλεπαν σαν τέρας. Όχι εγώ! Η σχέση μεταξύ μας με προβληματίζει. Δέχομαι ότι επηρεάστηκα και έκανα λάθος, κατανοώ το ταξίδι  και την εξέλιξη μέσα από τους άθλους. » απαντάει η Ψυχή. «Αλλά στέκομαι στο πρόσωπο του Έρωτα. Τι είναι πρόθυμος να κάνει εκείνος για τη σχέση μας;»

«Τι περιμένεις;» ρωτά η συντονίστρια.

«Να σταματήσει να με κρίνει.» λέει η Θυμωμένη Ψυχή. Ο Έρωτας την κοιτάζει: «Τι είναι για σένα ο έρωτας; Ένας άντρας; Κάτι επιπόλαιο που ζούμε και φεύγει; Κάτι βαθύτερο; Θεϊκό, σταθερό;»

«Τώρα ξεκινώ να νιώθω τον έρωτα σαν κάτι βαθιά δικό μου. Σαν τα ίδια μου τα συναισθήματα!» λέει η Ψυχή. «Αλλά με φοβίζουν! Όταν είμαι ερωτευμένη, σα να χάνω τον εαυτό μου. Σα να γίνομαι κάτι άλλο… Σαν ο έρωτας να είναι μια διαδικασία μύησης στη ζωή μας.»

Η Θυμωμένη Ψυχή δυσκολεύεται να το συμμεριστεί. Συνεχίζει να νιώθει θύμα, ότι τις βάζουν εμπόδια στον δρόμο της κι ότι κατηγορείται άδικα.

«Νιώθεις ότι δε φταις για το λάθος που έκανες, γι’ αυτό δε μπορείς να το παραδεχτείς! Και πράγματι δε φταις!» λέει ξαφνικά ο Έρωτας με κατανόηση. «Το να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος, δεν σημαίνει ότι είσαι λάθος! Οι άθλοι δεν ήταν τιμωρία, ήταν η ευκαιρία σου. Και τελικά τα κατάφερες! Αποδέχτηκες την γήινη φύση σου ξεδιαλέγοντας τα σπόρια. Έμαθες έτσι να φροντίζεις τον εαυτό σου, ενώ πριν το έκαναν οι γονείς σου ή οι αόρατοι υπηρέτες μου!»

Όλα τα κομμάτια της Ψυχής άκουγαν με πολύ προσοχή: «Και ο δεύτερος άθλος; Τα μαλλιά-μυαλά; Έχει να κάνει με τις σκέψεις;» ρώτησε η Θυμωμένη Ψυχή. «Ναι, με τη γνώση και τις χρυσές-φωτεινές σκέψεις. Αυτές χρειάζεται να κρατήσεις…»

«Τότε η καλαμιά και μετά ο πύργος ήταν η ίδια η υποσυνείδητη μου γνώση;» το προχωράει η Θυμωμένη Ψυχή. «Άρα δεν ήμουν άβουλη!» λέει με μεγάλη ανακούφιση.

«Ναι,» επιβεβαιώνει η συντονίστρια.  «Όποτε είχες την επιθυμία να ξεπεράσεις τον άθλο, ερχόταν η βοήθεια από μέσα σου. Ποτέ δεν σου δόθηκε κάτι στο οποίο να μην πίστευες! Μόλις εστίασες την προσοχή και την ενέργειά σου, βρέθηκαν οι λύσεις. Όπως στην τρίτη μύηση όπου έμαθες να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου».

«Και η τέταρτη; Σώμα-νους-συναίσθημα-πνεύμα!» λέει με ενθουσιασμό και συγκίνηση η Ψυχή. «Ο πύργος θα μπορούσε να είναι το Εγώ σου.» εξήγησε η συντονίστρια. «Το άφησες και μπήκες στο ασυνείδητο, συμφιλιώθηκες με το παρελθόν και δέχτηκες τη ζωή ως έχει. Το πέρασμα όμως στη νέα ζωή πάντα φέρνει την λήθη. Έτσι κι εσένα τύλιξε ο Μορφέας; Ήτανε λάθος να θελήσεις να γίνεις το ίδιο όμορφη με την Αφροδίτη; Ή ήταν αποτέλεσμα όλων των δοκιμασιών που σε έκαναν να συνειδητοποιήσεις την αθάνατη υπόστασή σου;» αναρωτήθηκε η συντονίστρια.

«Αναγεννήθηκα!» ψιθυρίζει με δέος η Θυμωμένη Ψυχή.

«Και τότε μπόρεσα να έρθω!» της χαμογέλασε ο Έρωτας.

Οι τρεις πτυχές της Ψυχής (η Ψυχή, η Θυμωμένη Ψυχή και η Πληγή της) ενώνονται σε ένα πρόσωπο. (Κατάλαβαν ότι η Πληγή εκπροσωπούσε το σωματικό επίπεδο, η Θυμωμένη το συναισθηματικό και η Ψυχή το νοητικό.)

«Αν δεν έχεις περάσει τους άθλους σου, είτε είσαι γυναίκα, είτε άντρας, δεν έχεις ολοκληρωθεί. Και τότε ψάχνεις τον άλλο, για να σε συμπληρώσει!» συμπεραίνει  η Ψυχή.

 «Αρχικά ήμουν αδιάφορος και κάπως ψυχρός» λέει ο Έρωτας Τοξότης. «Ακόμα και τώρα όμως δεν νιώθω το πάθος σου, το συναίσθημά σου!» απαντάει η Ψυχή.

«Από μένα πάντως έχετε την ευχή!» λέει η Αφροδίτη. «Σα να τους έβλεπα όλους σαν πιόνια. Εσύ μου ήσουν λίγο πιο κοντά,» γυρίζει προς τον Έρωτα. «Αλλά δεν είμαι καθόλου καλό πρότυπο μητέρας! Εγώ δεν έζησα ούτε μάνα ούτε πατέρα. Αν όμως ανοίξω την καρδιά μου, μπορώ να σας δω και τους δύο σαν παιδιά μου. Έχω κι εγώ την ανάγκη να σας ενώσω. Καλωσορίζω την αγνότητα και την θηλυκότητα σου, Ψυχή! Το λέω ειλικρινά, χωρίς καμία τάση για χειρισμό.»

Ο Έρωτας Τοξότης συνδέεται με τον  Έρωτα. Κοιτάζονται για ώρα, μέχρι ο Έρωτας Τοξότης να συγχωνευτεί, να υπερισχύσει ο Έρωτας. Μετά πηγαίνει στην Ψυχή και την παίρνει στην αγκαλιά του.

Η Αφροδίτη τους κοιτάζει ευχαριστημένη: «Νιώθω σεβασμό για την επιλογή σου.» λέει στον Έρωτα. Και στην Ψυχή:  «Σε τιμώ και σε δέχομαι ως νύφη μου!»

Τότε το ζευγάρι ζητάει να ενωθούν όλοι σε έναν κύκλο. «Είμαστε Ένα», λέει η Ψυχή. Όλοι νιώθουν ευφορία.

Στον τελικό κύκλο μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας:

Η εκπρόσωπος της Θυμωμένης ψυχής εκμυστηρεύεται ότι στη ζωή της επανειλημμένα προέκυπταν δυσκολίες στις σχέσεις της, εξαιτίας κάποιον εμποδίων που είχαν οι σύντροφοί της. «Γι’ αυτό θύμωνα με την εκδοχή ότι πρέπει να δοκιμαστώ κι άλλο. Πιστεύω ότι έκανα ότι ήταν δυνατό για τη σχέση μας. Και δεν δέχομαι ότι δεν είμαι αρκετά τέλεια για να είμαστε μαζί. Με γαλήνεψε η αγκαλιά στο τέλος.»

Η εκπρόσωπος της Ψυχής σε άγνοια δήλωσε, ότι ενώ δεν καταλάβαινε τίποτα στην αρχή, μόλις εξηγήθηκε ο συμβολισμός των άθλων, όλα απέκτησαν νόημα. «Γι αυτό ερχόμαστε στη ζωή!» είπε. «Δεν έβλεπα την ιστορία αυτή ως σχέση δύο ατόμων, αλλά ως προσωπικό εσωτερικό ταξίδι για να συνειδητοποιήσεις την αθανασία σου. Ο έρωτας για μένα συμβολίζει την ίδια την ζωή, την ύπαρξη. Ο μύθος αυτός έχει άπειρα στοιχεία για στοχασμό. Κατά τη διάρκεια της αναπαράστασης πολλές φορές ένιωσα να παίρνω μάθημα ζωής

«Εγώ το είδα σαν εξέλιξη μιας σχέσης» είπε η εκπρόσωπος της Ψυχής. «Δεν μπόρεσα να δω τον Έρωτα σαν θεό».

Η συντονίστρια: «Όταν η γυναίκα τιμά το θείο στοιχείο μέσα στον άντρα της (τις αρρενωπές του ποιότητες) και δεν εστιάζεται στις αδυναμίες της προσωπικότητάς του, τότε  ανοίγεται και αναφέρεται σε κάτι μεγαλύτερο. Ο άντρας βλέπει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια της και αρχίζει να της καθρεφτίζει την πιο υπέροχη όψη του. Αυτό βέβαια ισχύει και αντίστροφα. Συχνά βλέπω, ότι στους άντρες είναι πολύ πιο εύκολο να δούνε μέσα στη σύντροφό τους μια θεά. Αυτήν που επιλέγουν και αποφασίζουν να παντρευτούν, συνήθως την εκτιμούν πολύ. Κυρίως όταν προκύπτει εγκυμοσύνη, παίρνει η γυναίκα στα μάτια τους θεϊκή υπόσταση  την οποία επιθυμούν να υπηρετήσουν στο όνομα της αγάπης και της νέας ζωής.

Οι άντρες που έρχονται για συνεδρία σχεδόν ποτέ δεν κατηγορούν τις γυναίκες τους. Περιγράφουν τα προβλήματα της σχέσης, αλλά δεν κατηγορούν.  Σε αντίθεση με τις γυναίκες, που συνήθως επικρίνουν και προσπαθούν να διορθώσουν τον σύζυγό τους.»

Η εκπρόσωπος του Έρωτα τοξότη λέει ότι μόλις συνειδητοποίησε πως όλες οι σχέσεις της μέχρι τώρα ήταν σχέσεις εξάρτησης. «Στην αναπαράσταση έβλεπα πολλές από τις συμπεριφορές μου! Όμως τις έβλεπα από την θέση του άντρα κι αυτό με βοήθησε πολύ.»

Ο εκπρόσωπος του  Έρωτα λέει: «Όταν αισθάνθηκα προδομένος, έγινα ψυχρός και αδιάφορος. Όμως η ζωή είναι αυτή που είναι. Δεν έχει νόημα να απογοητεύεσαι και να παραιτείσαι!»

«Στην Αφροδίτη κατέφυγες να πάρεις δύναμη; Σαν γιος από τη μάνα του;» ρώτησε η συντονίστρια.

«Όχι. Περισσότερο την αναζήτησα ως πηγή. Σαν την ορμή που γεννάει τον έρωτα. Όσο για τον έρωτα, είναι η κινητήριος δύναμη που σε πάει στο καινούριο, στο άγνωστο. Έτσι γεννιέται η ζωή.»

«Και πάντα είναι τυφλός,» συμπληρώνει η συντονίστρια. «Γιατί αν ήξερε κανείς όλα όσα μπορούν να τον συναντήσουν, μπορεί να μην το τολμούσε! Ποτέ δεν ξέρεις πως θα ανταπεξέλθεις. Τη δύναμη τη βρίσκεις τη στιγμή της δυσκολίας. Η ίδια η φύση φρόντισε να μην βλέπουμε τον άλλον έτσι όπως είναι, όταν είμαστε ερωτευμένοι. Με το κοκτέιλ των ορμονών που μας κατακλύζουν και ελαττώνουν την ικανότητα κρίσης.»

Η εκπρόσωπος της Πληγής της Ψυχής είπε ότι η αναπαράσταση της καθρέφτισε την πραγματική της ζωή, μια σχέση που δεν ευδοκίμησε και διαλύθηκε πρόσφατα. «Νιώθω ότι μόλις κατάφερα να κλείσω την πληγή που αιμορραγούσε. Μονίμως αναρωτιόμουν γιατί ο άντρας αυτός εξαφανίστηκε. Τώρα νιώθω να μαζεύω την προσοχή στον εαυτό μου, για να με φροντίσω με στοργή και να μου δώσω την άδεια να προχωρήσω.»

Η εκπρόσωπος της Αφροδίτης: «Ήτανε για μένα συγκλονιστική εμπειρία η εκπροσώπηση μιας θεάς. Ήταν σα να έχω ξαφνικά μια άλλη οπτική στα πράγματα. Ταυτόχρονα όμως ένιωθα, ότι βιώνω τον εαυτό μου μέσα από τους ανθρώπους, τους οποίους τους αντιλαμβάνομαι σαν κομμάτια μου. Το ένιωσα τη στιγμή που σταμάτησα να βλέπω την Ψυχή σα μια μαριονέτα μου που την χειρίζομαι όπως θέλω και την είδα σα μια ευκαιρία να συνδεθώ με μια πιο θηλυκή πτυχή μου. Ήταν συγκινητικό αυτό το αίσθημα του δημιουργού που εκφράζεται μέσα από το δημιούργημά του. Και μετά το παρατηρεί να έχει τη δική του πορεία…»

 

 

Αύγουστος 2019, Πύργος Ραγίου            «Δεν το έπαιξα καμάκι!» 

Σε αυτήν την αναπαράσταση η Ψυχή εκπροσωπήθηκε από πολλά άτομα, που εξέφραζαν τις διαφορετικές στάσεις και σκέψεις της. Για να είναι πιο κατανοητό το κείμενο, θα κρατήσουμε την κεντρική Ψυχή και τρεις σημαντικές της υποπροσωπικότητες, την Προδομένη Ψυχή, την Αγανακτισμένη  Ψυχή και  την Ερωτευμένη Ψυχή.

Η Προδομένη Ψυχή: «Με ενοχλεί η αγάπη υπό όρους. Στέκομαι στα λόγια του Έρωτα που ένιωσε προδομένος. Κι εγώ νιώθω προδομένη από εκείνον.»

«Γιατί δεν έπρεπε να δει το πρόσωπό του; Ο Έρωτας φοβάται κάτι;» ρωτάει η Αγανακτισμένη Ψυχή.

«Για να βάλει ένα όριο!» απαντάει ο Έρωτας. «Οριοθετεί τον εαυτό του. Θεωρούμε ότι έρωτας σημαίνει άνευ όρων και άνευ ορίων, αλλά δεν είναι έτσι. Μόνο αν υπάρχουν όρια, μπορεί να υπάρχει και έρωτας και αγάπη. Δεν έχω φόβο, θεός είμαι.»

«Μόνο εσύ όμως μπορείς να βάζεις όρια!» διαμαρτύρεται η Αγανακτισμένη Ψυχή.

«Είμαι θεός, ενώ εσύ είσαι θνητή και άπειρη! Εσύ δεν μπορείς να με αντικρίσεις, ακόμα… Εγώ είμαι εδώ, εσύ δε με βλέπεις.» απαντάει ο Έρωτας.

«Άπειρη και χαζή!» αυτοσαρκάζεται η Αγανακτισμένη Ψυχή. «Περίμενα τον Έρωτα να μου ανακοινώσει ότι είμαι έγκυος! Ούτε αυτό δεν κατάλαβα από μόνη μου! Είμαι πολύ εκνευρισμένη με τον εαυτό μου!»

«Μα ήμουν ανώριμη!» παραδέχεται η Ψυχή. «Έχω κατανόηση και συμπόνια για τον εαυτό μου! Έχω εμπιστοσύνη ότι είναι ένα μέρος της εξέλιξής μου και θα έχει αίσιο τέλος. Ναι, το καταλαβαίνω ότι μου είσαι αόρατος. Και γι’ αυτό χρειάζομαι πίστη…»

«Και ένας θνητός μπορεί να είναι αόρατος…» λέει τότε ο Έρωτας. «Άμα είσαι αφελής, δεν βλέπεις τίποτα!» «Ο καθένας επιλέγει τι θέλει να δείξει από τον εαυτό του.» συμφωνούν κι άλλα άτομα.

«Εφ’ όσον είναι θεός και γνωρίζει, γιατί μου έβαλε τον όρο να μην δω το πρόσωπό του; Δεν ήξερε ότι κάποια στιγμή θα το κάνω; Με δοκιμάζει; Παίζει μαζί μου; Ήξερε τις προθέσεις των αδερφών μου, τότε θα πρέπει να ήξερε ότι θα τον προδώσω από φόβο…» αναρωτιέται η Αγανακτισμένη Ψυχή.

«Δεν ήξερε τι θα αποφασίσω τελικά!» της απαντάει η Ψυχή. «Έχω ελευθέρα βούληση, παρ’ ότι είμαι θνητή και ευάλωτη!» «Είναι και ο Έρωτας ελεύθερος;» ξαναρωτάει η Αγανακτισμένη Ψυχή.

«Όχι, δεν είμαι απόλυτα ελεύθερος!» λέει ο Έρωτας. «Από τη στιγμή που σε ερωτεύτηκα και θέλω μια σχέση γνήσια και βαθιά. Είναι πρώτη φορά που ερωτεύτηκα. Έσπερνα έρωτα παντού, αλλά δεν είχα πληγωθεί ο ίδιος πριν σε γνωρίσω. Ο ερωτευμένος δεν βλέπει καθαρά, υπάρχει ένα μυστήριο πέπλο πάντα. Δεν ήξερα τι θα κάνεις. Φοβόμουν την επιρροή των αδερφών πάνω σου. Ήλπιζα ότι θα εμπιστευτείς αυτό που νιώθεις για μένα, αυτό που μοιραστήκαμε μαζί! Γι’ αυτό και ένιωσα προδομένος. Κάθε νύχτα σου ανοιγόμουν και αποκάλυπτα τα τρωτά και ευάλωτα σημεία μου. Το έζησα για πρώτη φορά όπως κι εσύ…! Ποτέ δεν έπαιζα μαζί σου, ήμουν ειλικρινής στα συναισθήματά μου!»

«Δεν το δέχομαι αυτό!» αντιδράει η Προδομένη  Ψυχή. «Όποιος είναι ειλικρινής δεν κρύβεται!»

«Τη στιγμή που σου έβαλα τον όρο, σου έσωσα τη ζωή. Ήσουν καταδικασμένη σε θάνατο… Σε καταδίωκε η Αφροδίτη. Για να σε προστατέψω, έπρεπε να μην γνωρίζεις ποιος είμαι. Έπρεπε να μείνει μυστικό. » λέει ο Αόρατος Έρωτας (ο χαμένος Έρωτας).

«Ήταν βολικό να έρχομαι μόνο τη νύχτα, που δε με ελέγχει η μάνα μου…» συμπλήρωσε ο Έρωτας-γιος με δειλία στη φωνή του. Δεν πήραμε την άδεια της!» Οι πτυχές της Ψυχής γελούν θριαμβευτικά.

«Αυτό είναι μόνο κοινωνικό θέμα, όχι η ουσία!»  αντιδράει με ένταση ο Αόρατος Έρωτας.  «Εγώ δεν κρύβομαι από κανέναν! Κάνω ό,τι θέλω! Κρύβω τη σχέση μου για να μην τη θανατώσει η μάνα μου!»

«Ξέρω καλά τη μάνα μου! Αν ήθελε να σκοτώσει την κοπέλα, θα το είχε κάνει. Δεν ήθελε να την εξοντώσει, αλλά να σταματήσει να λατρεύεται από τον κόσμο σαν θεά. Δεν σκόπευε να την εξοντώσει μέσα από τους άθλους. Ήθελε να την δοκιμάσει.»  είπε ο Έρωτας-γιος.

«Να με δοκιμάσει αν είμαι αντάξιά του!» απάντησε με εκνευρισμό η Αγανακτισμένη Ψυχή. «Έλεος!»

«Όλο αυτό ήταν μια πολύ ωραία πορεία μύησης, με εμπιστοσύνη σε αυτό που φέρνει η ζωή, μέσα από τον έρωτα και το σμίξιμο. Κι εγώ ξέρω ότι έχω τη δυνατότητα και την τόλμη να κάνω πράγματα για να βελτιωθώ!» γύρισε η Ερωτευμένη Ψυχή  προς την  Αγανακτισμένη. «Έβαλα στόχο να τον ξαναβρώ γιατί τον αγαπάω! Θα έκανα οτιδήποτε μου ζητούσαν! Και γι’ αυτό, πιστεύω, είχα και βοήθεια. Γιατί  ήμουν τόσο ερωτευμένη και τόσο αποφασισμένη!»

«Με ποιον είσαι ερωτευμένη? Με αυτόν τον μαμάκια?» δείχνει η Αγανακτισμένη Ψυχή κοροϊδευτικά τον Έρωτα-γιο.

Εκείνος απαντάει: «Μερικοί λένε ότι ο Έρωτας γεννήθηκε κατευθείαν από το Χάος. Εγώ όμως νιώθω να έχω γονείς. Ο πατέρας μου είναι ο Άρης, θεός του πολέμου και η μάνα μου η Αφροδίτη είναι σημαντικό σημείο αναφοράς για μένα. Αυτό με κάνει πιο ανθρώπινο.»

«Αυτό ακριβώς με μπερδεύει» λέει  η Αγανακτισμένη Ψυχή με πιο φιλικό τόνο. «Αν ερχόσουν κατευθείαν από το Χάος, από το πιο αφαιρετικό, το μη προσωποποιημένο, νιώθω ότι θα τα δεχόμουν πιο εύκολα όλα όσα έγιναν. Όταν όμως μπαίνει το στοιχείο της Αφροδίτης δε μπορώ! Μ’ ενοχλεί η παρέμβαση!»

Ο Έρωτας-γιος: «Για μια νύφη είναι δύσκολο να δεχτεί ότι ο άντρας της που τον βλέπει σα θεό της κατά κάποιο τρόπο, είναι μικρότερος από τη μάνα του. Πως πάντα θα έχει να συγκριθεί, να αναμετρηθεί με μια γυναίκα ανώτερη του άντρα της. Είτε αυτό γίνεται φανερά, είτε μέσα στο μυαλό του άντρα. Όπως και να’ χει, τον γέννησε, αυτό είναι ένα γεγονός!»

«Ναι, αλλά δεν είσαι πια παιδάκι!» επιμένει η Αγανακτισμένη Ψυχή.

«Φυσικά δεν είναι!» τον υπερασπίζεται η Ερωτευμένη Ψυχή. «Γι’ αυτό και δεν την υπάκουσε! Γι’ αυτό δεν βρέθηκες γυναίκα ενός άθλιου γέρου! Εγώ χαίρομαι για όσα έγιναν, ακριβώς έτσι όπως έγιναν! Ότι μου προσέφερε τόσο γενναιόδωρα, ότι δεν εμφανιζόταν και με δοκίμαζε αν τον αγαπώ, αν τον σέβομαι κι ας μην τον βλέπω!»

«Φοβόταν, γι’ αυτό κρυβόταν!» είπε αποδοκιμαστικά η Προδομένη  Ψυχή.

«Δεν φοβόμουν για μένα, αλλά μην βλάψει εσένα!» απάντησε ο Έρωτας-γιος .

Ο Αόρατος Έρωτας συμπληρώνει: «Είναι πολύ δύσκολο να έχεις μια μητέρα θεά, που επιμένει να είναι πάντα η πιο όμορφη από όλες! Δε με αφήνει εύκολα να τραβήξω το δρόμο μου. Την αγαπάω και το ξέρει, αλλά ανησυχεί ότι θα με χάσει για πάντα, τον Έρωτά της. Αν δεν σε αγαπούσα πραγματικά, Ψυχή μου, αν ήσουν μια από τις πολλές ερωμένες μου δεν θα είχε πρόβλημα. Μπορεί και να ήσασταν φίλες! »

«Ενώ τώρα με σέρνει από δω και από κει…!» λέει με πίκρα η Προδομένη  Ψυχή.

«Με αναπτύσσει, με εξελίσσει!» αντιδρά η Ψυχή. «Ήμουν ένα άπειρο ανώριμο θνητό πλάσμα που συνδέθηκε με θεό, προς θέωση! Με μαθαίνει να εμπιστευτώ, να αγαπήσω…!» «Και πρώτα από όλα: να πιστέψεις στον εαυτό σου!» συμπληρώνει ο  Έρωτας .

Η συντονίστρια λέει: «Η κάθε γυναίκα είναι μια Ψυχή. Ο άντρας αρχικά μπορεί να μοιάζει με τέρας μιας και είναι τελείως άγνωστος και θα μπορούσε να είναι επικίνδυνος. Συχνά τα κοριτσάκια μεγαλώνουν με πολλές νουθεσίες για να προφυλαχτούν από το αρπακτικό αρσενικό. Ο Έρωτας είναι ο άντρας. Και πίσω από κάθε άντρα υπάρχει και μια γυναίκα, η μητέρα του. Ο άντρας καλείται να κάνει το βήμα για να ξεπεράσει τη σκιά της. Να διεκδικήσει το δικαίωμά του να απομακρυνθεί από τη μητέρα και να πάει προς την κοπέλα που επέλεξε. Αυτό είναι μια διαδικασία…»

Η Ψυχή: «Κι εγώ είμαι βαθιά συγκινημένη και σε απόλυτη ευγνωμοσύνη για αυτή την ανέλιξη των ανθρώπων μέσα στο σύμπαν! Θεωρώντας πάντα τον έρωτα σαν μια υψηλή ποιότητα που μας ωθεί αρχικά να αγαπήσουμε εμάς, τη δική μας υπόσταση και τη ζωή μας. Δεν είναι ο Έρωτας πάντα το αρσενικό, είναι ο ίδιος ο ουρανός. Η ψυχή φεύγει από έναν πλανήτη σε έναν άλλο πλανήτη, ταξιδεύει μέσα στο σύμπαν. Δεν είναι μόνο ο άντρας ο γήινος. Είναι ό,τι είναι αθάνατο, ό,τι υψηλό! Αλλά θέλει δράση! Με εμπιστοσύνη και σεμνότητα, αιδώ! Όχι ύβρη! Στο μικρό μας το εγώ πολλές φορές παραβιάζουμε όρια, χωρίς να υπολογίζουμε ότι γύρω μας υπάρχει ένας απέραντος κόσμος. Χωρίς να παραδεχόμαστε τη θνητότητά μας!»

«Γι αυτό υπάρχουν τα όρια! Και η παραβίασή τους αποτελεί ύβρη!» συμφωνεί ο Έρωτας.

«Λυπάμαι που δε μπόρεσα ν’ ακούσω λέξη!» λέει η  Προδομένη Ψυχή. «Με έχει κατακλύσει το αίσθημα της προδοσίας. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τίποτα!»

«Θα στα ξαναπώ όποτε θέλεις, αγαπημένη μου…» της λέει τρυφερά η Ψυχή.

«Αναρωτιέμαι αν ο Έρωτας είναι αυτός που θέλω στη ζωή μου.» προβληματίζεται η Προδομένη Ψυχή. «Από τη στιγμή που άπλωσε τα φτερά του κι έφυγε  λέγοντας ότι τον έχασα για πάντα, νιώθω προδομένη. Τίποτα άλλο δεν βλέπω! Με παράτησε!»

«Κι εγώ νιώθω θλίψη! Δε θέλω ν’ ακούσω καν!»  είπε ο Αόρατος- χαμένος Έρωτας, ενώ απομακρυνόταν.

«Γιατί στέκεσαι σε αυτό και δεν πας στην εξέλιξη… Όπου έγινες αθάνατη;» τη ρωτάει ο Έρωτας.

«Δεν υπάρχει εξέλιξη για μένα! Δεν αναγνωρίζω αυτά που λες.» απαντάει η Προδομένη Ψυχή.

«Εγώ καλωσορίζω ότι τόλμησες να με δεις!» είπε ο Έρωτας-γιος . «Ήταν ο μόνος τρόπος να γίνουμε ισότιμοι, να ξέρεις ποια είσαι, να γνωρίζεις την αθανασία σου. Ξέρω ότι είμαστε ένα. Αλλά βλέποντας κάποιες δικές σου πτυχές και κάποιες δικές μου να απομακρύνονται βυθισμένες στα στενάχωρα τους συναισθήματα, ανησυχώ αν ποτέ σμίξουμε στο γήινο επίπεδο.» Και συνεχίζει προς τις τσακωμένες πτυχές: «Δεν συνειδητοποιείτε ότι  βρίσκεστε σε μια διαδικασία! Μοιάζει να βρίσκεστε σε τέλμα, αλλά δεν είναι ακόμα το τέλος! Καταλαβαίνω όμως πως η διαδρομή φέρνει πολύ πόνο. Σχεδόν αβάσταχτο βουβό πόνο… Μας κάνει να κλειστούμε στον εαυτό μας και να μην μπορούμε να τον μοιραστούμε με κανέναν.»

Η συντονίστρια: «Αυτό είναι καλό να το συνειδητοποιήσουμε. Συμβαίνει να κατηγορούμε κάποιον ότι είναι αμέτοχος και αδιάφορος, ενώ είναι πληγωμένος και βρίσκεται σε κατάσταση που αδυνατεί να μας δείξει ότι αγαπάει, ότι υποφέρει. Αποσύρεται και μπορεί να κάνει πράγματα άσχετα, όπως να ψάχνει σε λάθος σημεία… αναβάλλοντας τη συνάντηση. Όπως η Ψυχή που έψαχνε παντού πριν να φτάσει εκεί που βρισκόταν ο Έρωτας. Αλλά έπρεπε πρώτα να υποκλιθεί σε κάτι υψηλότερο, στην Αφροδίτη. Όχι σαν μητέρα του αγαπημένου της, αλλά σαν Θηλυκή αρχή. Η Ψυχή πρέπει να υποκλιθεί στο θηλυκό στοιχείο μέσα της στο αρχέτυπο της Γυναίκας-Θεάς, που γεννάει έρωτα, στην ανέκαθεν ερωμένη. Αν δεν συμφιλιωθεί με την Αφροδίτη μέσα της και δεν την τιμήσει, δεν θα μπορέσει να δεχτεί ότι ο σύντροφός της γεννήθηκε από μια τέτοια γυναίκα, από μια γυναίκα θεά.»

«Μην ξεχνάτε κάτι!» φωνάζει ο Αόρατος-χαμένος  Έρωτας από μακριά. «Μπορεί ο Έρωτας με τα βέλη του να έσπερνε πάθος σε θεούς και θνητούς, αλλά ποτέ δεν το έκανε στην Ψυχή. Να ληφθεί υπόψη αυτό! Δεν της έκανα τίποτα εγώ, όλα με τα οποία βασανίζεται τα έκανε η ίδια στον εαυτό της! Και της άφησα την ελευθερία να με ερωτευτεί αν θέλει ή όχι! Δεν το έπαιξα καμάκι! Ορίστε τα βέλη μου, αν θέλετε, μπορείτε να τα κάψετε!» ακουμπάει μπροστά στην Ψυχή μερικά κλαράκια-βέλη.

«Δεν το καταλαβαίνω, νιώθω ότι είναι σημαντικό να το καταλάβω, αλλά σα να έχει μπλοκάρει το μυαλό μου!» λέει η Προδομένη Ψυχή.

«Δεν σου επέβαλε να τον ερωτευτείς, ενώ μπορούσε! Και σου παραδίδει όλα τα βέλη του!», της εξηγεί η συντονίστρια. «Αυτή είναι μια σπουδαία κίνηση! Σημαίνει ότι δεν θα σημαδέψει άλλη γυναίκα! Είναι ο γαμήλιος όρκος…»

«Σταμάτησα να είμαι κυνηγός!» συμπληρώνει ο Έρωτας-γιος . «Μπορεί να ήμουν ένα φτερωτό τέρας, γιατί κάποιες φορές ο έρωτας μπορεί να σε κατασπαράξει. Και όντως θα προκαλούσα την καταστροφή σου αν σε έκανα να ερωτευτείς τον πιο άθλιο από τους ανθρώπους… Εσύ όμως δεν ήξερες ότι κινδύνευες από αυτό. Ούτε ήξερες πως τραυματίστηκα ο ίδιος με το βέλος μου όταν σε είδα…»

«Παρέδωσα τα βέλη γιατί παραιτούμαι από το ανθρώπινο είδος!» είπε με θυμό απογοήτευσης ο Αόρατος-χαμένος  Έρωτας βλέποντας τη Προδομένη Ψυχή να συνεχίζει να μην καταλαβαίνει.

«Οι θνητοί χρειάζονται υπομονή και χρόνο!»  του λέει ο Έρωτας-γιος. «Η Ψυχή είχε τελείως διαφορετικά βιώματα και οπτική! Ένα κοριτσάκι που μεγάλωνε με δόξα, αλλά χωρίς πραγματική επαφή. Την λάτρευαν για την ομορφιά της, αλλά δεν γνώριζε κανείς ποια είναι μέσα της. Δεν ήξεραν τα άλλα της χαρίσματα… Ανησύχησαν μόνο όταν δεν έβρισκαν γαμπρό! Από ένα περιορισμένο παλάτι μπαίνει σε άλλο, πάλι εσώκλειστη. Κι εκεί αρχίζει να ψάχνεται, θέλει να ξέρει με ποιον πλαγιάζει. Εγώ την καταλαβαίνω, την συμπονώ! Εγκρίνω όσα έκανε και μάλιστα θέλω να την ενθαρρύνω να μην τα παρατήσει!»

«Αν οι θνητοί θεωρούν τον έρωτα προδοσία, τότε δεν τον χρειάζονται, τον αρνούνται!» συνέχισε ο Αόρατος-χαμένος  Έρωτας. «Έτσι δεν εξαφανιστήκαμε όλοι από τον Όλυμπο? Η πίστη κάνει τους θεούς ζωντανούς! Η πίστη των ανθρώπων των θνητών! Αυτοί που πεθαίνουν, αυτοί πιστεύουν σε κάτι αιώνιο! Οι θεοί μεταξύ τους δεν έχουν τέτοια ανάγκη, ξέρουν τι είναι! Αν δεν υπάρχει πίστη σε έναν θεό, σε μια ιδέα, τότε ο θεός αυτός εξαφανίζεται από τη ζωή των ανθρώπων!»

«Εσύ πάντα υπάρχεις!» απάντησε η Ψυχή. «Οι κύκλοι επαναλαμβάνονται εδώ στη γη μέχρι να αφυπνιστούμε…!»

«Εγώ συνεχίζω να νιώθω ότι δε με καταλαβαίνει κανείς. Νιώθω πολύ μοναξιά και χωρίς στήριξη. Όποτε προσπαθώ να πω πως νιώθω, αμέσως μου λέτε ότι θα έπρεπε να νιώθω κάτι άλλο!» λέει η Προδομένη Ψυχή.

Ξαφνικά εμφανίζεται ο Πατέρας της Ψυχής:  «Έχω μεγάλο μέρος της ευθύνης για όλη την κατάσταση! Ήμασταν ματαιόδοξοι γονείς, καυχιόμασταν για την θεϊκή σου ομορφιά και αυτό ήταν λάθος! Δεν αφουγκραστήκαμε τις ανάγκες σου και σε οδηγήσαμε σε μια μοναξιά. Σε αποκαλούσαμε θεά αλλά θεϊκές απολαύσεις δεν είχες, θνητό μου κοριτσάκι… Από μικρή ήσουν ξεχωριστή και απομονωμένη. Μπορεί και να μην έφυγες ποτέ από τον πυργίσκο του δικού μας παλατιού και όλη η περιπέτειά σου να έγινε μόνο στη φαντασία σου! Δεν έπαιξες ποτέ με αγόρια, ούτε σαν παιδί, ούτε σαν έφηβη. Εμείς φταίμε! Η αλαζονεία μας! Μπορεί και να σε είχαν ζητήσει κάποιοι να σε παντρευτούν, αλλά κανείς δεν ήταν αρκετά άξιος στα μάτια μας! Ψάχναμε μέσα από προφητεία ποιος βασιλιάς θα είναι ο πιο κατάλληλος, αντάξιος της τελειότητάς σου…! Ήσουν αφελής, μιας και δεν είχες τις εμπειρίες που έχουν τα παιδιά στην ηλικία σου. Αλλά είχες και μια έπαρση, όχι του δικού σου χαρακτήρα… Ήταν δική μας η έπαρση αυτή, η αλαζονεία. Και  είναι άδικο ότι την φορτώθηκες.»

«Εσείς την προδώσατε!» συμπεραίνει ο Έρωτας

«Ναι,» συμφωνεί με θλίψη ο Πατέρας της Ψυχής:  «Εγώ θα έβλεπα τον κάθε άντρα σαν τέρας αν ερχόταν να σε πάρει από κοντά μου… Ίσως να προτιμούσα να έμενες ανύπαντρη και να συνεχίζουν να έρχονται οι προσκυνητές να σε θαυμάζουν στο παλάτι μας.» συνεχίζει με χαμηλωμένο βλέμμα. «Να μην σταματήσεις ποτέ να είσαι το κοριτσάκι μου! Κι εγώ να είμαι ο πατέρας μιας θεάς! Το μόνο που με στεναχωρούσε ήταν η στεναχώριά σου. Γι’ αυτό πήγα στο μαντείο. Και τιμωρήθηκα με τον χρησμό! Είναι αλήθεια, εγώ ποτέ δεν έκατσα ν’ ακούσω πως νιώθεις και τι επιθυμείς. Σου ζητάω συγγνώμη! Η σκιά μου ήταν, ο ενθουσιασμός ότι με τη μάνα σου γεννήσαμε ένα θεϊκό κοριτσάκι! Στα μάτια μας πάντα κοριτσάκι έμεινες, δεν σε βλέπαμε ως γυναίκα, δεν σε βοηθήσαμε να γίνεις γυναίκα! Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό! Και μόνο το γεγονός ότι δεν παρέδωσα το χεράκι σου στο χέρι του γαμπρού, να τον κοιτάξω στα μάτια και να σιγουρευτώ ότι η κόρη μου είναι ευτυχισμένη και ότι η επαφή μας θα συνεχιστεί, η σκληρή πραγματικότητα να σε αφήσω μόνη στην κορυφή του βουνού με έχει βασανίσει αφάνταστα!»

«Τά’ χω πάρει!!! Δεν μπορώ να σε ακούω άλλο!» νευριάζει η Ψυχή και διακόπτει τον πατέρα της που συνεχίζει να απολογείται. «Αρκετά πια! Αυτή η βλακεία να σου κολλάνε ένα εξωτερικό επιφανειακό προσόν, την ομορφάδα σου και στην ουσία να σε τυφλώνουν! Γιατί εγώ έχω κι άλλα ταλέντα, τα οποία τα πρόδωσα!» και βλαστημάει με θυμό. «Είχα αυτιά να ακούω τους άλλους, είχα μάτια για να ρουφάω τα πρότυπά τους, τις αξίες τους και με εγκατέλειψα τελείως! Έφυγα από τον τόπο της ψυχής μου, όπου μπορούσα να εξελιχτώ, να εκφράζομαι, να λέω αυτό που νιώθω εγώ. Αυτό το μικρό μου εγώ που θέλει να αναπτυχτεί! Αλλά άκουσα τα κατεστημένα σας, τις μαλακισμένες αδερφές μου, τους ηλίθιους γονείς μου, όλο αυτό που μου επέβαλε την πορεία μου! Το θα ενηλικιωθείς με έναν γάμο! Όχι ρε φίλε! Τον έρωτα τον είχα μέσα μου από τη στιγμή που γεννήθηκα! Και δεν ήταν αυτό η ομορφιά μου! ‘Ήταν η δική μου πηγή αγάπης για τη ζωή που κουβαλάει αυτό το κορμάκι που εξελίσσεται. Αυτό που δεν του δίνουν χώρο να κάνει αυτό που θέλει! Να μιλήσει όπως θέλει! Θα φορέσεις αυτά τα ρούχα! Θα διαλέξεις αυτό το χρώμα! Ενώ η δική μου ψυχή ήθελε άλλα πράγματα! Κι εγώ δεν  την άκουσα, την πρόδωσα!» έλεγε με πόνο η Ψυχή, ενώ οι δυο της πτυχές έκλαιγαν.

Η Ψυχή συνέχισε: «Και μετά ήρθε ο Έρωτας, ο μεγάλος καθρέφτης της δικής μου προδοσίας. Αλλά τώρα διεκδικώ τον χώρο μου και το δικαίωμα για να εκφραστώ ελεύθερα! Και να δω τι θέλω να κάνω!»

«Νιώθω μια τεράστια θλίψη!» ακούστηκε η φωνή της Μητέρας της Ψυχής. «Κι ενοχές!»

«Είμαι σε καλό δρόμο να βρω τον εαυτό μου!» είπε μια άλλη πτυχή της Ψυχής.

Ο Έρωτας μαζεύει τα βέλη. «Δεν ξέρετε να αγαπάτε τον εαυτό σας!»

«Εγώ το παραδέχομαι για τον εαυτό μου! Είχα δυσκολία! Χαίρομαι όμως αν η κόρη μου βρίσκει το δρόμο της.  Δεν ήξερα πώς να την ενθαρρύνω να είναι ο εαυτός της μιας κι εγώ ποτέ δεν ήμουν! Είμαι από άλλη γενιά, μεγαλωμένος με πρωτόκολλα.» συμφώνησε ο Πατέρας της Ψυχής.

«Μπούρδες!» λέει αποδοκιμαστικά ο Έρωτας. «Μέσω της κόρης σου ζεις!»

Ο Πατέρας της Ψυχής : «Τώρα πια έχει φύγει από το σπίτι… Και συνειδητοποιώ πολλά! Σαν να ξύπνησα από νάρκη! Δεν καταλαβαίνω πώς δεν πήγα να σκοτώσω τον δράκο! Πώς σε άφησα μόνη! Πώς δεν αμφισβήτησα τον χρησμό, πώς δεν αντέδρασα! Καλύτερα εμένα να καταβρόχθιζε το τέρας! Το’ χω χιλιομετανιώσει ότι ποτέ στη ζωή μου δεν επαναστάτησα! Πάντα ήμουν τόσο υπάκουος!»

«Κοίτα τι θα κάνεις με τον εαυτό σου! Έχεις χρόνο!» λέει ο Έρωτας. «Όλοι έχουμε χρόνο! Αλλά χρειάζεται δράση!»

Η Ψυχή πηγαίνει κοντά στον  Έρωτα και τον αγκαλιάζει. Κάτι ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Αυτό γαληνεύει τον Πατέρα της. «Από αγάπη έκανα λάθη…» λέει μια άλλη του πτυχή.

«Αυτό με πιάνει από το λαιμό!» διαμαρτύρεται η Αγανακτισμένη Ψυχή. «Ξέρω ότι δεν υπήρχε πρόθεση, αλλά εκνευρίζομαι! Αυτό που έχει γίνει δεν  αλλάζει!»

«Μπορεί να είναι μάθημα για σένα» λέει ο Έρωτας. «Για να μην είναι και ο δικός σου τρόπος ν’ αγαπάς πνιγηρός!»

«Εγώ πάντα υπάκουα. Κι αυτό το μήνυμα σου μετέφερα, ότι δεν ερευνάμε αλλά κάνουμε ότι μας ζητηθεί. Εσύ με ξεπέρασες! Χάρη στο γεγονός ότι καταπάτησες τον όρκο σου, μπήκες σε μια διαφορετική τροχιά, άρχισες η ίδια να ορίζεις τη ζωή σου! Ό,τι και να πω, δεν μπορώ να με δικαιολογήσω και ούτε θέλω. Εσύ όμως τα κατάφερες! Χάρη στον έρωτα, χάρη στο καινούριο που ήθελες να δεις. Νιώθω πολύ περήφανος για σένα!» είπε ο Πατέρας της Ψυχής. «Εμείς οι γονείς σου είμαστε πια το παρελθόν σου, δεν έχεις τι άλλο να πάρεις από εμάς. Μας έχεις προσπεράσει κατά πολύ στην εξέλιξή σου! Πήγες μπροστά, σε άλλο κόσμο! Ο Έρωτας σε πήρε σε άλλη χώρα, όπου εμείς δεν φτάνουμε… Χαίρομαι αφάνταστα όμως, ξέροντας ότι είσαι καλά. Έχεις τις καλύτερές μου ευχές!! Κάποτε χαιρόμουν για σένα βλακωδώς και επιφανειακά ότι είσαι όμορφη. Τώρα όμως χαίρομαι ουσιαστικά γιατί γνωρίζεις ότι είσαι αθάνατη! Στο κόσμο που ζούμε με τη μητέρα σου ακόμα επικρατεί το σκοτάδι, δεν έχουμε ανοίξει τα μάτια μας ακόμα…»

Η Ψυχή τον ακούει πολύ συγκινημένη. Μετά μαζεύει τις πτυχές της. Τις κοιτάζει με πολύ αγάπη και ενώνονται με μια αγκαλιά. «Αρχίζω να με ερωτεύομαι!» λέει γελώντας η Ψυχή. Μετά ψιθυρίζουν μεταξύ τους.

Εντωμεταξύ ο Έρωτας φέρνει πιο κοντά τον Αόρατο-χαμένο  Έρωτα που περπατούσε μόνος του στον αρχαιολογικό χώρο.

«Δεν νιώθω ότι μπορώ να συγχωνευτώ!» είπε ο Αόρατος-χαμένος  Έρωτας.

Η Ψυχή δυσανασχετεί… Η συντονίστρια λέει: «Δεν επιδιώκουμε ένα happy end πάση θυσία! Είμαστε εδώ για να νιώσουμε ο καθένας ότι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε!  Να εκφραστούμε ελεύθερα και να κάνουμε τις ερω-τήσεις μας σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα! Οι απαντήσεις ας έρθουν μετά στο χρόνο τους…»

«Νιώθω λίγο εκτεθειμένη και ανόητη μπροστά σε όλους σας…!» είπε η Προδομένη Ψυχή. «Γελοιοποιημένη! Όσο κι ωραία να ακούστηκαν τα λόγια, εμένα δε με άγγιξαν. Ακόμα προδομένη νιώθω… Μου λείπει ο Έρωτας!» Τότε ο Αόρατος-χαμένος  Έρωτας πλησιάζει τη Προδομένη Ψυχή. Κοιτάζονται στα μάτια.

Πίσω από τον Αόρατο-χαμένο  Έρωτα  στέκονται ο Έρωτας  και ο Έρωτας-γιος . Ένα άλλο κομμάτι του Έρωτα στέκεται λίγο παραπέρα: «Δεν θέλω να πάω κοντά της, θέλω να μείνω ελεύθερος! Μου είναι σημαντικό να με εμπιστεύεται χωρίς να με ελέγχει! Θα της δίνω τα πάντα, αλλά θα με αφήνει ελεύθερο!» Γυρίζει προς την Ψυχή: «Όχι, να μη με δεις! Θέλω να σου δίνω χωρίς να με βλέπεις!»

«Αυτή είναι μια πτυχή σου που πρέπει να τη γνωρίζεις και να την αναλάβεις.» λέει η συντονίστρια στον Έρωτα.

«Εγώ το βλέπω και το σέβομαι ότι έχεις μια τέτοια πτυχή!» λέει η Ερωτευμένη Ψυχή. «Με κάποιο τρόπο με βοηθάει να εξελιχτώ, να δίνω προσοχή στον εαυτό μου! Την αγαπώ την ανάγκη σου να είσαι ελεύθερος! Με εμπνέει!», αγκαλιάζει τον Έρωτα.

Η Αφροδίτη στέκεται πίσω από την Ψυχή και την κοιτάζει ήρεμα και με καλοσύνη.

Μια γυναίκα που ήταν κατά τη διάρκεια της αναπαράστασης κουλουριασμένη και έκλαιγε, στο τέλος μοιράστηκε ότι η Ψυχή για αυτήν συμβόλιζε την περιπλάνηση και την αναζήτηση, ενώ ο Έρωτας την επίτευξη του στόχου. «Η περιπλάνηση έπρεπε να γίνει…κι ας ήταν δύσκολη… Η εξέλιξη έχει πόνο…πόνο πολύ. Και το κλάμα μου ήταν η αντίδραση στον πόνο…»

Επίλογος

Η λέξη «ψυχή» στην Αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε με δύο βασικούς τρόπους:

Στον καθημερινό λόγο σήμαινε την «πνοή», τη «φυσική ζωή», το «θάρρος» ή το «ήθος».

Οι διάφορες φιλοσοφικές σχολές περιέγραφαν την ψυχή ως μια άυλη, αόρατη ή και αθάνατη ουσία που δίνει ζωή στο σώμα και το ελέγχει. Πολλοί πίστευαν ότι η ψυχή επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος και μεταβαίνει σε έναν τόπο δυστυχίας (στον Άδη) ή μακαριότητας (στα Ηλύσια Πεδία). Οι Ορφικοί και οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι μετενσαρκώνεται σε κάποιο διαφορετικό σώμα.

Ο Σωκράτης για να υποστηρίξει την αθανασία της ψυχής, ισχυρίστηκε  ότι εφόσον η ψυχή είναι αυτή που δίνει ζωή στο σώμα και ο χωρισμός ψυχής και σώματος σημαίνει θάνατος για το σώμα, άρα η ίδια διαθέτει αυτονομία ζωής.

Οι άπειρες εικόνες που προσφέρει ο μύθος Έρως και Ψυχή, οι συμβολικές του έννοιες και οι διάφοροι τρόποι ερμηνείας του αποτελούν μια ανεξάντλητη πηγή… Όσες αναπαραστάσεις και να κάνουμε, πάντα θα ανακαλύπτουμε καινούριους θησαυρούς – νέες συνειδητοποιήσεις και συγκινήσεις!