Η άποψη μου

«Γιατί, Καλλιόπη, δεν ανεβάζεις καμία ανάρτηση σχετικά με όσα γίνονται?» με ρώτησε…

Γιατί θέλω να ανοίγομαι σε άτομα και όχι σε πλήθος.

Γιατί θέλω να είσαι μπροστά μου να σου πω τη γνώμη μου, να με κοιτάζεις στα μάτια, να βλέπεις την έκφρασή μου, να νιώθεις αυτό που εκπέμπω ενώ μιλάω. Έτσι θα με καταλάβεις πιο εύκολα.

Γιατί θέλω να σε κοιτάζω στα μάτια, να δω την έκφρασή σου, να νιώσω αυτό που εκπέμπεις. Για να ζυγίσω τα λόγια μου. Να διατυπώσω την άποψή μου έτσι, ώστε να γίνει γέφυρα κι όχι τοίχος μεταξύ μας.

Θέλω πρώτα να ακούσω τις σκέψεις που σε βασανίζουν, να αφουγκραστώ τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν την καρδιά σου. Θέλω να μάθω τις ανησυχίες σου και τις εμπειρίες που σε κάνουν να πιστεύεις αυτά που πιστεύεις, να φοβάσαι αυτά που φοβάσαι. Να θυμώνεις.

Θέλω να είμαι δίπλα σου, να νιώσεις ότι σε σέβομαι. Ότι σε σέβομαι μαζί με τις πεποιθήσεις σου και μαζί με τις εμπειρίες σου.

Μου είναι πιο σημαντικό να επι-κοινωνήσω παρά να πω την άποψή μου χωρίς ουσιαστικό διάλογο.

Θέλω να αποφύγω τις παρεξηγήσεις.

Δε μ’ αρέσει να αναλώνομαι σε επικριτικά σχόλια κάτω από μια ανάρτηση. Σε συζητήσεις που ο καθένας προσπαθεί να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Δε θέλω να έχω δίκιο. Θέλω να καταλάβω.

Εάν είναι να σε επηρεάσω με οποιονδήποτε τρόπο, θέλω πρώτα να σε καταλάβω.

Δεν έχω καμία πρόθεση ούτε να σε αλλάξω, ούτε να σε διδάξω. Αλλά αν θέλεις, μπορώ να μοιραστώ μαζί σου. Αυτά που σκέφτομαι, αυτά που πιστεύω. Ισότιμα. Κι αν θέλεις να πάρεις κάτι από τις απαντήσεις μου ή από τα ερωτηματικά μου, να το κάνεις ελεύθερα.

Η ανάρτηση είναι κάπως απρόσωπη. Προτιμώ να δω στα μάτια σου αν σε άγγιξαν τα λόγια μου. Αν ήμουν σαφής. Αν βοηθάει αυτό που λέω. Μπορεί η γνώμη μου να σε ηρεμήσει. Μπορεί να σε προβληματίσει. Είναι χρήσιμη? Αυτό με νοιάζει.

Ο καθένας, στην πορεία της ζωής μας έχουμε βρει άμυνες για να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες. Μηχανισμούς που μας ανακουφίζουν, γιατί μας δίνουν την αίσθηση του ελέγχου της κατάστασης. Είναι κατάλληλη ώρα να γκρεμιστούν οι μηχανισμοί αυτοί? Συνειδητοποιούμε την ικανότητα και τη δύναμη της προσωπικότητάς μας για να πορευτούμε χωρίς αυτούς? Η άποψη μου μπορεί να βοηθήσει? Αν όχι, ποιος ο λόγος να την πω? Απλά θα κοντραριστούμε και θα προσθέσουμε αρνητικότητα στις ήδη ζορισμένες μέρες μας…

 «Καλά», μου είπε. «Σαν θεραπεύτρια μίλησες! Αλλά πέρα από αυτή την ιδιότητα… εσύ, τι πιστεύεις?»

Δεν φοβάμαι την πανδημία. Αυτό που φοβάμαι είναι ο φανατισμός και η βία.

Δεν μ’ ενοχλεί όταν ο άλλος έχει διαφορετική άποψη από μένα, αλλά μ’ ενοχλεί η κάθε μορφή εκβιασμού.

Πιστεύω πως ο καθένας χρειάζεται να κατανοήσει ότι έχει το δικαίωμα και ταυτόχρονα την υποχρέωση ο ίδιος να αναλάβει την ευθύνη για την υγεία του, αλλιώς δεν θα ωριμάσει ποτέ. Θα παραμείνει παιδάκι που περιμένει να του πουν τι πρέπει να κάνει, θα  κατηγορεί τους άλλους για τις αδυναμίες του, θα περιμένει να τον προστατέψουν οι άλλοι από τις αρρώστιες και από την ζωή την ίδια.

Η ζωή πάει μπροστά. Ακόμα κι όταν εμείς «μένουμε σπίτι» πιστεύοντας ότι ελέγχουμε μια κατάσταση της οποίας τις βαθύτερες αιτίες δε γνωρίζουμε. Μέσα από τις συνέπειες θα μάθουμε.  Θα καταλάβουμε και θα πάρουμε τα μαθήματά μας…

Η ζωή δεν αγοράζεται κι ας προσπαθούν κάποιοι να κάνουν εμπόριο την «υγεία». Και η αδικία δε διαγράφεται με κανένα συγχωροχάρτι, ακαταδίωκτο ή άσυλο. Θα κάνει τον κύκλο της μέχρι να διορθωθεί.

Η ζωή πάει μπροστά μέσα από τη νέα της έκφραση, μέσα από τα παιδιά της. Μέσα από τα μωρά όλων των πλασμάτων και από τα βλασταράκια των φυτών. Αυτά πρέπει να φροντίσουμε, μαζί με τα ανθρώπινα παιδιά. Οτιδήποτε βλάπτει τη φύση, βλάπτει και τον άνθρωπο, κι ας μην το συνειδητοποιεί.

Και αν βλάπτουμε την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών μας, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο. Χάνουμε το νόημα για κάθε προσπάθεια. Τι νόημα έχει ένα παρόν που καταστρέφει το μέλλον?

Πολλοί πιστεύουν ότι ξέρουν την αλήθεια. Εγώ με σιγουριά ξέρω ένα πράγμα, ότι η εικόνα που έχω για την πραγματικότητα είναι πολύ μικρούλικη, είναι ένα ελάχιστο μέρος της μεγάλης εικόνας. Γι’ αυτό είμαι επιφυλακτική.

Αφουγκράζομαι, παρατηρώ, προσπαθώ να καταλάβω τι μου ζητάει η ζωή… Πώς μπορώ να την εξυπηρετήσω στο εδώ και τώρα μου…