Ο χρόνος εργάζεται για την αιωνιότητα…?

Στο σεμινάριο για το «Αμείλικτο πέρασμα του χρόνου» επεξεργαστήκαμε διάφορα θέματα, όπως τη δυσκολία στη διαχείριση του χρόνου, την αναβολή για την τελευταία στιγμή, τη χρονοτριβή, την αίσθηση της έλλειψης του χρόνου, το άγχος ότι δεν θα προλάβουμε να πραγματοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, την άρνηση να δούμε τα σημάδια του χρόνου στην εμφάνισή μας, το φόβο των γηρατειών… Η τελευταία αναπαράσταση ήταν συμβολική και μας άγγιξε βαθιά όλους…

Το αίτημα ήταν μια αίσθηση δυσφορίας, ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος, μιας και μονίμως προκύπτουν νέες υποχρεώσεις. Επίσης ένας φόβος τι θα φέρει το μέλλον. Όχι ακριβώς άγχος του θανάτου, αλλά φόβος της αδυναμίας, της ανημποριάς.

Ο ενδιαφερόμενος επέλεξε τον εκπρόσωπό του (ας τον ονομάσουμε ο Άνθρωπος) και άλλα τέσσερα άτομα που εκπροσωπούσαν τις εξής έννοιες: τον Φόβο του, τον Χρόνο, το Τέλος του χρόνου (αναχώρηση-θάνατος) και το Άπειρο/Αιωνιότητα. Ο ενδιαφερόμενος έστησε τα άτομα στο χώρο σύμφωνα με την εσωτερική του εικόνα: τα έβαλε σε έναν κύκλο, με την παραπάνω σειρά. Ο Φόβος ήταν λιγάκι προς το κέντρο.

Για ώρα όλοι καθόταν ακίνητοι, στατικοί, μετά ο Θάνατος-Τέλος του χρόνου, παραμένοντας στη θέση του, γύρισε με την πλάτη προς τον κύκλο και κοίταζε τον τοίχο, όπου υπήρχε μια βιβλιοθήκη.

Ο Φόβος στεκόταν ανάμεσα στον Άνθρωπο και τον Χρόνο. Ήταν ήρεμος και ένιωθε ότι είναι χρήσιμος στον Άνθρωπό του. «Είμαι δημιουργικός!» τόνισε «Είμαι εδώ για να κινητοποιώ και να προστατεύω. Η έγνοια μου είναι να με βλέπει ο Άνθρωπος, να παίρνει τα μηνύματά μου και να τα αξιοποιεί.»

Ο Άνθρωπος είπε ότι αισθάνεται μία θλίψη όσο είναι μέσα σε αυτόν τον κύκλο. «Τη θλίψη την προκαλούν οι σχέσεις μεταξύ του Τέλους, του Χρόνου, του Φόβου και της Αιωνιότητας από την προοπτική που τα βλέπω.» Γύρισε προς το Άπειρο/Αιωνιότητα. «Νιώθω περισσότερο οικεία με τον Φόβο και το Άπειρο. Ο Χρόνος δεν με πιέζει, δε με αγχώνει. Με έλκει το Τέλος, αν και δεν το βλέπω ακόμα από τη θέση μου.  Με έλκει να πάω μέσα από το Τέλος του χρόνου (αναχώρηση) να συναντήσω την Αιωνιότητα.» Μετά λίγο απομακρύνεται έξω από τον κύκλο και παρακολουθεί ήρεμος. Από αυτή την οπτική γωνία οι σχέσεις τους δε του προκαλούν πια θλίψη. Υπάρχει όμως μια  στατικότητα. Επίσης, ο Φόβος κρύβει την Αιωνιότητα.

«Ο Χρόνος δεν υπάρχει, ούτε ο Θάνατος», είπε το Άπειρο/Αιωνιότητα. Με δυσκολία μιλούσε, ένιωθε ότι αδυνατεί να εκφράσει με λέξεις  ένα συναίσθημα υπερβατικό, από το οποίο είχε γεμίσει. «Είμαι η ίδια η ύπαρξη.»

Μετά από αυτά τα λόγια ο Χρόνος αρχίζει να περπατάει, σε ένα σταθερό ρυθμό γύρω γύρω από τον αρχικό κύκλο. «Είμαι η κίνηση! Την ενέργεια της κίνησης τη μετράμε σε μονάδες του χρόνου… Η Γη συνεχώς κινείται…! Οι άνθρωποι για λόγους οργάνωσης της ζωής τους, τεμάχισαν την κίνηση αυτή  σε αιώνες, χρόνια, μήνες, μέρες, ώρες και λεπτά…»

«Αυτός ο Χρόνος είναι ο χρόνος της ζωής σου. Η ζωή σου η ίδια!», λέει η συντονίστρια στον Άνθρωπο. Τότε αυτός συνέρχεται από την ακινησία, όπου ήταν κολλημένος με τη ματιά του στον Φόβο και στο Άπειρο/Αιωνιότητα. (Το Άπειρο, κατά μία έννοια θα μπορούσε να συμβολίζει και τις «δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ» προκαλώντας μια αίσθηση ματαιότητας).  Πηγαίνει πίσω από το Χρόνο της ζωής του και τον ακολουθεί στην  κυκλική του κίνηση. Η ίδια η Ζωή αρχίζει και δίνει ρυθμό στις κινήσεις του, του δείχνει το επόμενο βήμα. Ακολουθώντας το Χρόνο, τη ροή της ζωής του, ο Άνθρωπος νιώθει εντυπωσιακή διαφορά στο συναίσθημά του. Καθώς παρατηρεί τις σχέσεις των εννοιών συνεχώς να αλλάζουν, αισθάνεται ζωντάνια. Ο Άνθρωπος δηλώνει την επιθυμία του να προχωρήσει λίγο πιο γρήγορα, απ’ ότι τον πάει η Ζωή, αλλά τελικά προσαρμόζεται στο τέμπο της κι αυτό τον ηρεμεί ολοένα και πιο πολύ. Περπατούν σχετικά αργά – τελετουργικά, ενάντια στη φορά των δεικτών του ρολογιού. Αυτή η αριστερόστροφη κίνηση δίνει την αίσθηση, ότι η «σπείρα ανοίγει προς τα πάνω», ότι κάτι διευρύνεται. Δεν γειώνει, όπως η δεξιόστροφη κίνηση, αλλά “απογειώνει”, διανοίγεται προς το Άπειρο. Μας εμπνέει την ερώτηση: Καταλήγει μήπως τελικά και ο Χρόνος να εργάζεται για την Αιωνιότητα…?

Ο Φόβος στέκεται στο κέντρο του κύκλου και γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, έτσι ώστε να βλέπει πάντα τον Άνθρωπό του. Όπως ο ηλίανθος ακολουθεί τον ήλιο. «Τον νοιάζομαι, τον προστατεύω, τον κάνω να είναι προσεκτικός και συνετός…» δείχνει η στάση του.

Το Τέλος του Χρόνου (αναχώρηση) δήλωσε ότι βρισκόταν από την αρχή σε απολαυστική ηρεμία. «Από όλους τους τίτλους των βιβλίων που είναι στην βιβλιοθήκη μπροστά μου βλέπω καθαρά μόνο τρεις – “Η Θεραπεία, “Θα σε βρω στον παράδεισοκαι το “Ο θάνατος-τέλος ή αρχή;Tα υπόλοιπα τα βλέπω θολά.»

Το Άπειρο/Αιωνιότητα είναι ακίνητο, εμπεριέχει τα πάντα, όλες τις κινήσεις και όλες τις ακινησίες, τα λόγια και τις σιωπές, τους θανάτους και της γεννήσεις. «Είμαι μια αέναη αναπνοή, εισπνέω και εκπνέω τα πάντα.»

Ολοκληρώνουμε το δρώμενο με μια αίσθηση χαράς και δέους. Οι συμβολικές εικόνες λειτούργησαν καθησυχαστικά και θεραπευτικά. Προκάλεσαν μια αίσθηση κάθαρσης, όπως οι αρχαίες τραγωδίες. Η τελική αυτή αναπαράσταση έδινε απάντηση σε  όλα τα αρχικά αιτήματα. Με τρόπο μοναδικό έκανε μία σύνθεση όλων όσων προηγήθηκαν και παρέσυρε όποιο βάρος είχε μείνει από τις προηγούμενες αναπαραστάσεις.

Ήταν μια βαθιά απελευθερωτική εμπειρία κι έτσι αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Τώρα, αν κανείς επιμένει να επιθυμεί να είναι αθάνατος (όπως ο Γκιούλιβερ στο τρίτο του ταξίδι…) του αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι! 🙂